Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει μόνο να κυβερνά. Θέλει και να κυριαρχεί. Ως σημείο του ευρύτερου φάσματος της Αριστεράς, αυτό το κόμμα καρπώνεται μια σημαντική, ίσως τη σημαντικότερη, μορφή κυριαρχίας εδώ και αρκετά χρόνια, προτού σχηματίσει κυβερνητική πλειοψηφία. Το ΚΚΕ, το ΚΚΕ εσ., ο Συνασπισμός (προδρομική μορφή του ΣΥΡΙΖΑ) και τα λοιπά κομματίδια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έχουν ήδη επιβάλλει στην κοινωνία την ιδεολογική ηγεμονία τους. Εχουν πείσει την πλειοψηφία ότι δικαίως είναι σε θέση να ορίζουν τι είναι καλό και τι κακό. Επίσης, παρά την τυφλή προσήλωσή τους σε στυγνά δικτατορικά καθεστώτα, θεωρούνται κατάλληλοι για να απονέμουν πιστοποιητικά… δημοκρατικότητας! Αυτό συμβαίνει με την ανοχή και ουσιαστικά συνενοχή της φοβικής κοινοβουλευτικής Δεξιάς, που ντρέπεται να μιλήσει για την ταυτότητά της και να υπερασπιστεί όσα οι οπαδοί της θεωρούν ιερά και όσια.
Στα ΜΜΕ, στα πανεπιστήμια, στον (συνήθως κρατικοδίαιτο) επιχειρηματικό κόσμο, στη λεγόμενη διανόηση, η Αριστερά κατόρθωσε μόνο με το θράσος, την αναίδεια, την προπαγάνδα και τη βία να επιβάλλει την άποψή της σε τέτοιο βαθμό που εξωράισε την εικόνα κατά συρροή δολοφόνων και εθνοπροδοτών, όπως εκείνοι που σήκωσαν τα όπλα κατά της πατρίδας το 1944 και το 1946-1949, παρουσιάζοντας σαν «πατριώτες» και «ήρωες» πράκτορες της ΕΣΣΔ που ήθελαν να παραδώσουν την πατρίδα στα νύχια του Στάλιν.
Η Αριστερά δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά, πολλώ δε μάλλον να εξουσιάζει, αν δεν μπορέσει να δημιουργήσει έναν ανθρωπότυπο που θα είναι πειθήνιος σε ό,τι του υποδείξει και πρόθυμος να σπάσει κάθε δεσμό που τον ενώνει με την παράδοση. Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει πολύ γρήγορα όλα όσα η Δεξιά θεωρεί εξωφρενικά, επειδή γνωρίζει ότι στις μνημονιακές εποχές η ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων είναι αποφασιστικός παράγοντας για την επιτυχή δρομολόγησή τους.
Ο νόμος Παρασκευόπουλου, η άδεια στον Κουφοντίνα, η ελληνική σημαία στην κληρωτίδα, οι επιθέσεις στην Εκκλησία, η αλλαγή φύλου στα 15, δεν πραγματοποιούνται με… ρέγουλα. Το ένα έρχεται πολύ κοντά στο άλλο με στόχο το πάγωμα της συνειδήσεως των Ελλήνων. Τόσα δεινά σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα είναι αδύνατο να αφομοιωθούν από το κοινό. Ωστόσο, ακριβώς επειδή είναι πολλά, γίνονται και κλιμακώνονται γρήγορα, διασπείρονται σ’ ένα αχανές πεδίο οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να αντιδράσουν σε όλα τούτα. Σε τι να επικεντρωθεί η κριτική; Σε τι να προβληθεί ουσιαστική αντίδραση και αντίσταση στη νεοταξική ατζέντα της αριστερής παρακμής που προπαγανδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ; Η δυσφορία της σιωπηλής πλειοψηφίας γίνεται αμηχανία και ύστερα θα μετατραπεί σε αποδοχή.
Συνολικά, η παράταξη της Δεξιάς έχει τεράστια ευθύνη και υποχρέωση να αντιπαρατεθεί μετωπικά στην κοινωνική, πολιτισμική και πολιτική ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ.
