Οι σφοδρές καταιγίδες που έπληξαν τη δυτική Αττική αφαίρεσαν ζωές, κατέστρεψαν περιουσίες, ακύρωσαν κόπους δεκαετιών, διέλυσαν όνειρα που έκαναν χιλιάδες οικογένειες για την καθημερινότητά τους και το βιοτικό επίπεδό τους. Οι βροχές, που έπνιξαν κόσμο και γέμισαν με λάσπες οικίες και επαγγελματικούς χώρους, έφεραν στην επιφάνεια και μια αλήθεια που οι περισσότεροι γνωρίζουμε, αλλά δεν θέλουμε να παραδεχτούμε: η μεγαλύτερη θεομηνία που έχει πλήξει την πατρίδα μας είναι η ανικανότητα της κυβέρνησης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Οι Ελληνες είδαν ένα μεγάλο τμήμα της Αττικής να βυθίζεται στις λάσπες κι έπειτα παρακολούθησαν έκπληκτοι τους ανευθυνοϋπεύθυνους, που λούφαζαν την ώρα της δοκιμασίας, να βγαίνουν ένας ένας και μία μία μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες για να… σχολιάσουν την καταστροφή, λες και είναι υπαλληλικό προσωπικό των τηλεοπτικών σταθμών και όχι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι για την αντιμετώπιση των κρίσεων.
Είναι τραγικό το θέαμα των ανθρώπων που παλεύουν αβοήθητοι να μαζέψουν ό,τι μπορεί να περισωθεί από τα συντρίμμια των οικιών και των καταστημάτων τους και θλιβερό να βλέπεις τους πολύφερνους «σωτήρες» του κράτους, των δήμων αλλά και της περιφέρειας να τα ρίχνουν όλα στον… καιρό, στη συγκυρία, στην κλιματική αλλαγή – να βρίσκουν παντού ευθύνες και αίτια, αλλά να μην είναι σε θέση να παραδεχτούν πόσο «λίγοι» και πόσο ακατάλληλοι είναι για τα αξιώματα που κατέλαβαν, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια.
Ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα δεν υπήρξαν από την πλευρά του κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τόση αδράνεια, αμηχανία και άγνοια για τον τρόπο αντιμετώπισης τέτοιας φύσεως καιρικών φαινομένων. Ποτέ άλλοτε δεν αποδείχθηκαν με τόση ευκρίνεια η έλλειψη προπαρασκευής και η αδυναμία θωράκισης των υποδομών που είναι απαραίτητες για τη λειτουργία του κράτους.
Η κυβέρνηση οφείλει να τοποθετηθεί. Φταίει το Μνημόνιο που στερεί πόρους; Μήπως η ευθύνη βαραίνει συγκεκριμένα πρόσωπα; Οποιος κι αν φταίει πρέπει να πληρώσει, να λογοδοτήσει. Χάθηκαν ανθρώπινες ζωές και η Δικαιοσύνη πρέπει να επιτελέσει το καθήκον της. Τα εγκλήματα δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητα.
