Η κόπωση των μετάλλων είναι μια χρονικά μεταβαλλόμενη καταπόνηση, η οποία ύστερα από συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που λέμε «αστοχία του υλικού», δηλαδή θραύση από κόπωση. Εκτός από τα μέταλλα και τα συναφή τεχνικά υλικά, αυτή η «κόπωση» απαντάται και σε συστήματα διαχείρισης συλλογικών υποθέσεων.
Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά στη θραύση από κόπωση. Εχει διαβρωθεί το βασικό υλικό του: η εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτό. Η εμπιστοσύνη απωλέσθη, διότι οι βασικοί πολιτικοί παράγοντες της χώρας δεν αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση αλλά προς αποφυγή. Δεν συμμετέχουν στα προβλήματα των πολιτών. Αντιθέτως, τα δημιουργούν.
Δεν αισθάνονται την φτώχεια, τις αγωνίες, τα πατριωτικά τους αισθήματα. Είναι μια ψευτοελίτ κλεισμένη στον εαυτό της και μεριμνά μόνο για τη διαιώνισή της στην εξουσία. Τα οικονομικά σκάνδαλα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επιτάχυνση του ρυθμού της κόπωσης του συστήματος.
Η υπόθεση της Novartis δείχνει να είναι εξαιρετικά σοβαρή. Η διαλεύκανση κάθε πτυχής της αποτελεί ζήτημα τιμής για την πολιτική ζωή του τόπου. Επίσης είναι και ένα στοίχημα με εξαιρετικά υψηλό ποσοστό κέρδους για το σύνολο. Αν έχει τις διαστάσεις που της αποδίδονται, μπορεί να βοηθήσει να καθαρθεί βαθιά και ουσιαστικά ένα μεγάλο κομμάτι από τη μεταπολιτευτικό κόπρο του Αυγείου, που έπνιξε την πατρίδα με την αποφορά του.
Ωστόσο, σε αυτή την υπόθεση υπάρχουν μεγάλα εμπόδια προς υπερπήδηση. Ενα από αυτά είναι η εσφαλμένη απόφαση να μη δοθεί στη δημοσιότητα η δικογραφία. Αντ’ αυτού, του εθνικά και πολιτικά ορθού, προκρίθηκε μια γελοία διαδικασία. Οι βουλευτές που ενδιαφέρονται (για μια δικογραφία δεκάδων χιλιάδων σελίδων), οι εκπρόσωποι των κομμάτων και κάθε ενδιαφερόμενος θα παίρνει σειρά προτεραιότητας κι έτσι θα μπορεί να επισκέπτεται τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο στη Βουλή για να λάβει γνώση του περιεχομένου.
