Τα σκάνδαλα στη μεταπολιτευτική ζωή δεν αποτελούν σπανιότητα. Κάθε άλλο. Δυστυχώς, είναι μια από τις «κανονικότητες» του πολιτικού βίου. Ειδικά από τη στιγμή που ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει ότι είναι αναμενόμενο παράγων του δημόσιου βίου να κάνει «δωράκι στον εαυτό του», η διαφθορά θεσμοθετήθηκε ως μία τύποις παράνομη πράξη, αλλά στην ουσία της σχεδόν… αυτονόητη. Το ΠΑΣΟΚ εμπότισε σημαντικό κομμάτι του πολιτικού κόσμου με τη σήψη και την παρακμή των στελεχών του και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε και τα πληρώνουμε εντόκως σήμερα.
Το σκάνδαλο της Novartis είναι, λοιπόν, ένα από τα πολλά δυσώδη σκάνδαλα της μεταπολιτευτικής παρακμής. Ωστόσο, σε σύγκριση με πολλά εκ των προηγουμένων, δείχνει να έχει κάποια χαρακτηριστικά που του προσδίδουν ειδικό βάρος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εμπλοκή της υπερδύναμης, που έχει δικούς της λόγους να φέρει (σε ό,τι την αφορά) την έρευνα σε πέρας. Οι ΗΠΑ έχουν στοιχεία για την υπόθεση και αρκετούς λόγους για να τα κοινοποιήσουν στις ελληνικές Αρχές. Το ελληνικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης είναι, βέβαια, δύο ταχυτήτων. Από τη μια, είναι οι πολλοί κοινοί θνητοί και, από την άλλη, στο απυρόβλητο, οι πολιτικοί. Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών (ένα τερατούργημα του ΠΑΣΟΚ και του Βαγγέλη Βενιζέλου) έχει αποδειχθεί πανίσχυρη ασπίδα για τους υπουργούς που δωροδοκήθηκαν και ξεπούλησαν την πατρίδα και τον λαό.
Η υπόθεση της Novartis έρχεται σε μια συγκυρία κατά την οποία ο ελληνικός λαός θέλει, περισσότερο από ποτέ, να γνωρίζει. Οι Ελληνες θέλουν να ξέρουν ποιος αποτελείωσε την οικονομία της χώρας, ποιος έπαιξε με την υγεία, τη ζωή και τον θάνατο των πολιτών, ποιος απομυζούσε τις τελευταίες ρανίδες του αίματος των φορολογουμένων και αντάλλαξε τη συνείδησή του με τα 30 αργύρια της προδοσίας. Μπορεί κάποιες πράξεις να έχουν παραγραφεί. Μπορεί και όχι. Μπορεί ορισμένοι εμπλεκόμενοι να έχουν την τύχη του Ακη Τσοχατζόπουλου. Ισως φανούν πιο τυχεροί από εκείνον. Αυτό δεν απασχολεί τόσο πολύ τους Ελληνες όσο η γνώση για το αληθές ή μη των κατηγοριών που αποδίδονται στους εμπλεκομένους.
Είναι μεγάλη ευκαιρία για τον τόπο να αφεθεί η Δικαιοσύνη να κάνει απερίσπαστα τη δουλειά της, να υπάρξει σωστή συνεργασία με τις αμερικανικές υπηρεσίες και να δεθούν καλά όποια στοιχεία υπάρχουν, ώστε να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί όπου πρέπει και όχι να αιωρούνται γενικά και αόριστα, σχηματίζοντας μεγάλες και εύθραυστες επικοινωνιακές φούσκες.
Στο τέλος, όσοι αποδειχθούν ότι είναι ένοχοι, είτε θα βρίσκονται εντός φυλακών ή εκτός, θα είναι δακτυλοδεικτούμενοι και αντικείμενα γενικής χλεύης και κατακραυγής. Κι αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για την Ελλάδα. Τέτοια παράσιτα πρέπει να «ξηλωθούν» από τον πολιτικό βίο.
