Πώς περιγράφεται το «ήθος» της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Αρκούν εννέα λέξεις, οι οποίες προέρχονται από απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου: «Επιτρέπεται η απόλυση εγκύων εργαζομένων στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων». Αυτή η απόφαση τα λέει όλα και για την «κοινωνική» Ευρώπη και για το ευρωπαϊκό «κεκτημένο» και για τις προθέσεις των απάτριδων και απάνθρωπων ελίτ που διευθύνουν αυτήν τη χρηματόδουλη και διεστραμμένη Βαβέλ.
Ενώ όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο ιερό και σεβαστό από τη μητρότητα, οι ευρωδικαστές, εφαρμόζοντας ένα «δίκαιο» που δεν απευθύνεται σε ανθρώπους αλλά σε μηχανές, αποφάσισαν ότι οι έγκυοι εργαζόμενες μπορούν να απολυθούν στο πλαίσιο οργανωμένων αντιεργατικών πογκρόμ, αρκεί ο εργοδότης «να γνωστοποιήσει τους λόγους που δικαιολογούν την απόλυση, καθώς και τα αντικειμενικά κριτήρια που καθόρισαν την επιλογή των εργαζομένων». Τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι παράγραφος σεναρίου από ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπου θα περιγράφεται μια δυστοπία, ένας ενσαρκωμένος εφιάλτης. Είναι, όμως, χειροπιαστή πραγματικότητα.
Οι υποκριτές της Ε.Ε. δεν έχουν σταματήσει να υποστηρίζουν ότι η υπογεννητικότητα που πλήττει τη γηραιά ήπειρο είναι το βασικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες δυτικές χώρες. Ταυτόχρονα, διατάσσουν τους υπαλλήλους τους, οι οποίοι υποδύονται τους αδέκαστους κριτές, να θέσουν επιπλέον εμπόδια στη μητρότητα και αντικίνητρα για τη δημιουργία νέων οικογενειών.
Δεν είναι σφάλμα. Είναι σχέδιο. Οι γηγενείς ευρωπαϊκοί πληθυσμοί έχουν τεθεί στο στόχαστρο ισχυρών κύκλων συμφερόντων, οι οποίοι προωθούν συστηματικά τον εξισλαμισμό ολόκληρης της ηπείρου. Από την Ε.Ε. δημιουργούνται συνεχώς κίνητρα αποικισμού των ευρωπαϊκών πατρίδων από μουσουλμάνους (δωρεάν στέγαση, επιδόματα, οικογενειακές συνενώσεις) και αντικίνητρα για το αντίπαλο στρατόπεδο, εκείνο της συνέχισης της εθνικής παράδοσης και της κανονικότητας.
Οι εθνικές κοινωνίες διαλύονται μέσω της δικτατορίας της πολιτικής ορθότητας που επιβάλλει η ευρωγραφειοκρατία και η τελευταία σφραγίδα στη διάλυσή τους συνήθως μπαίνει από την Κομισιόν ή το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Δεν πρέπει να υπάρχει ούτε μία αμφιβολία ότι στο προσεχές μέλλον το ίδιο όργανο θα αποφανθεί ευμενώς, θα αποφασίσει ότι είναι «νόμιμα» όλα όσα οι φυσιολογικοί άνθρωποι θεωρούν κτηνώδη, ανώμαλα και διαστροφικά.
Η διχαλωτή γλώσσα των οργάνων, των «θεσμών» και των υπαλλήλων της Ε.Ε. και η ανυπαρξία «κοινοτικής» αλληλεγγύης έχουν γίνει εδώ και καιρό αντιληπτές από εμάς τους Ελληνες. Η Ε.Ε. δεν έχει αναγνωρίσει καν τα ανατολικά σύνορα της χώρας μας (π.χ. περίπτωση Ιμίων), αδιαφορεί για τον τουρκικό επεκτατισμό, επιτρέπει στους Γερμανούς να συντρίβουν την κοινωνίας μας με τα Μνημόνια και δεν λέει ούτε λέξη υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας και κατά των Σκοπιανών σφετεριστών της Ιστορίας μας. Δεν είχαμε και δεν έχουμε να ελπίζουμε κάτι από τους Ευρωπαίους δυνάστες.
