Ο νυν πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης αποδέχτηκε επί της ουσίας την πρόταση που είχε κάνει νωρίς χθες το πρωί ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Ευάγγελος Μεϊμαράκης, προχωρώντας στην «υιοθεσία» των παιδιών του ήρωα σμηναγού, δείχνοντας ότι όπου υπάρχει κοινή λογική μπορεί να έχει αποτελέσματα η συναίνεση.
Πράγματι, το λιγότερο που έχει να κάνει η Πολιτεία απέναντι στην οικογένεια του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου είναι να φροντίσει εμπράκτως την οικογένειά του.
Οχι μόνο γιατί με τον τρόπο αυτόν τιμά τη μνήμη ενός ανθρώπου που έχασε τη ζωή του προασπίζοντας την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας, αλλά γιατί έτσι στέλνει το μήνυμα στους «φρουρούς» του Αιγαίου μας ότι το κράτος είναι εδώ και αναγνωρίζει τις καθημερινές θυσίες που κάνουν προστατεύοντας και φυλάσσοντας Θερμοπύλες.
Για να μπορούμε όλοι εμείς να καμωνόμαστε τους πατριώτες. Αυτοί όλοι δεν χρειάζεται να καμώνονται τίποτα, αλλά το αποδεικνύουν καθημερινά σε κάθε γωνιά της πατρίδας.
Και εάν αυτό είναι ένα σωστό βήμα, θα λέγαμε πως δεν φτάνει. Δεν μπορεί τα παιδιά αυτά (όπως και άλλα) να ρισκάρουν καθημερινά τη ζωή τους για τις ιδέες της ελευθερίας και της πατρίδας και το κράτος να τους δίνει… ψιχία μισθού για να ζήσουν.
Ούτε μπορεί να αποτελεί δικαιολογία η δύσκολη οικονομική κατάσταση και να μην επιστρέφονται καιρό τώρα από τις κυβερνήσεις τα οφειλόμενα σε αυτούς, και μάλιστα με δικαστικές αποφάσεις.
Αν, πράγματι, η Πολιτεία θέλει να αποδείξει ότι σέβεται την προσφορά των Ενόπλων Δυνάμεων, πρέπει να προχωρήσει άμεσα στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις, που αφορούν και τα μισθολόγιά τους αλλά και την επιστροφή των χρημάτων που παρανόμως τους παρακρατεί εδώ και χρόνια.
Κάποτε πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι οι στρατιωτικοί μας δεν είναι… δημόσιοι υπάλληλοι που κάθονται σε ένα γραφείο, απολαμβάνοντας τα καλά ενός σταθερού μισθού.
Είναι άνθρωποι που κρατούν ψηλά τη σημαία της Ελλάδας, έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους σε έναν πόλεμο διαρκείας που γίνεται καθημερινά.
Γι’ αυτό φωνάζουμε -ελπίζοντας ότι θα μας ακούσουν κάποια στιγμή- να τους δώσουν πίσω τα κλεμμένα. Από αυτούς και από τα παιδιά τους. Νισάφι πια με τα Μνημόνια και με την κοροϊδία. Ολα έχουν ένα όριο.
