Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που, μεταξύ πολλών άλλων, υποτίθεται ότι έχει και έντονες ανησυχίες για το περιβάλλον. Επί σειρά ετών και με την πρόδρομη μορφή του, τον Συνασπισμό, αλλά και ως ΣΥΡΙΖΑ ασχολείτο συστηματικά (κυρίως μέσω μετωπικών οικολογικών οργανώσεων) με την υποβολή μηνύσεων, αγωγών και προσφυγών στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με στόχο να σταματήσει εργασίες σε περιοχές που θεωρούσε περιβαλλοντικά «ευαίσθητες».
Το τόσο διαφημισμένο ενδιαφέρον της «ανανεωτικής» Αριστεράς για την οικολογία δεν περιοριζόταν στην Ελλάδα. Στην οικολογική ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβανόταν ολόκληρη η υφήλιος: από τους δρυμούς άλλων χωρών σε άλλες ηπείρους και τους ωκεανούς μέχρι τις παραλιακές ζώνες και τους αστικούς… βιότοπους. Σε ανακοινώσεις, δελτία Τύπου, αρθρογραφία σε κομματικά έντυπα, ημερίδες και εκδηλώσεις τα στελέχη του κόμματος καυτηρίαζαν την εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος από τον ανάλγητο διεθνή καπιταλισμό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον κυβέρνηση και η οικολογική ατζέντα του έχει ακριβώς την ίδια σημασία που είχε στο παρελθόν: αποτελεί αφορμή για ανέξοδες ρητορικές και για επίδειξη ευαισθησίας (αρετή που η Αριστερά επιδιώκει να μονοπωλεί). Η μόνη διαφορά με την εποχή που αυτό το κόμμα ανήκε στην ήσσονα ή τη μείζονα αντιπολίτευση είναι ότι τώρα μπορεί να νομοθετεί στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Οι αριστεροί με τις ασίγαστες περιβαλλοντικές ανησυχίες ρητορεύουν για το περιβάλλον και την ίδια στιγμή μπορούν να προτείνουν και να ψηφίζουν νόμους σε βάρος του!
Οπως αποκαλύπτει η «κυριακάτικη δημοκρατία», το περιβάλλον της χώρας μας (και ειδικά ο αιγιαλός) θα μετατραπεί σε περιουσιακό στοιχείο προς… ρευστοποίηση. Με νομοθέτημα που φέρνει προς διαβούλευση η κυβέρνηση θα αποκτά δικαιώματα στον αιγιαλό ο μεγαλύτερος πλειοδότης και το κράτος θα αναλάβει τον ρόλο του κομπάρσου ή -στην καλύτερη περίπτωση- του ταξιθέτη των μεγάλων συμφερόντων.
Το Λιμενικό θα απολέσει αρμοδιότητες που μέχρι τώρα έχει και αυτές θα περάσουν στο υπουργείο Οικονομικών. Επίσης, στον αιγιαλό θα επιτρέπονται διάφορες… κατασκευές, η πραγματοποίηση κοινωνικών εκδηλώσεων (γάμοι, πάρτι κ.λπ.) Ολα τα παραπάνω, φυσικά, διακηρύσσεται ότι θα γίνουν για την «προστασία» του αιγιαλού, αλλά όλοι -ακόμα και οι φίλα προσκείμενοι στην κυβερνητική πλειοψηφία- αντιλαμβάνονται ότι το κίνητρο είναι τα χρήματα. Εκείνοι που τα έχουν πρέπει να διευκολυνθούν να βγάλουν περισσότερα, εκμεταλλευόμενοι τη γη και τα ύδατα της Ελλάδας.
Επιπλέον, οι δανειστές δεν έχουν πάψει στιγμή να αναφέρονται στις ελληνικές θάλασσες, στα νησιά, στον αιγιαλό και στην ανάγκη για την καλύτερη εκμετάλλευσή τους – συνδυάζοντας πάντα τις αναφορές τους με την ανάγκη επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων και της εξόφλησης του χρέους.
Η οικολογικά «ευαίσθητη» Αριστερά διευκολύνει την υλοποίηση των σχεδίων των ξένων.
