Ο ξεπεσμός ξεκινά από την πολιτική και καταλήγει εκεί, αφού πρώτα πλήξει το σύνολο της κοινωνίας. Στην πατρίδα μας σχεδόν όλοι έχουν αντιληφθεί ότι οι θεσμοί έχουν αποξηρανθεί από το περιεχόμενό τους κι έχει απομείνει ένα θλιβερό κέλυφος, το οποίο είναι τόσο δυσάρεστο στην όψη ώστε σαρκάζει με την ασχήμια του το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα.
Σε μια χώρα χρεοκοπημένη -ηθικά και πνευματικά πρώτα κι έπειτα οικονομικά- όλα κατέληξαν να χρησιμοποιούνται σαν προφάσεις. Η ουσία δεν υπάρχει, η αλήθεια απουσιάζει, το νόημα ζητείται.
Δεν είναι δυνατόν από οποιονδήποτε Ελληνα, ο οποίος ενδιαφέρεται για τη χώρα και παρακολουθεί στοιχειωδώς τις συζητήσεις στη Βουλή και τις πολιτικές εξελίξεις, να περνά απαρατήρητο το χάλι με τη βροχή των τροπολογιών που έρχονται προς ψήφιση και επικυρώνονται άρον άρον από τους πρόθυμους βουλευτές μιας πλειοψηφίας που ήρθε για να «αλλάξει» τα πράγματα και να «σταματήσει» τέτοιου είδους πρακτικές, και τελικά τα άλλαξε όλα προς το χειρότερο κι αντί να κόψει τις κακές συνήθειες των προηγουμένων τις εξέλιξε και τις θεσμοθέτησε!
Οι βουλευτές, όταν ενσκήπτει η… καταιγίδα των τροπολογιών, μετατρέπονται από εκπρόσωποι του έθνους και αντιπρόσωποι των πολιτών σε εργαλεία των πολιτικών αρχηγών, σε μηχανάκια που σηκώνουν το χέρι και λένε το -αληθινά ποταπό- «ναι σε όλα».
Δίχως να έχουν διαβάσει τι ψηφίζουν, χωρίς να έχουν ενημερωθεί γιατί κάποιος νόμος και κάποιο άρθρο έρχεται προς ψήφιση, λένε μηχανικά «ναι» για να μπορούν να παρατείνουν ακόμα έναν μήνα τον θερισμό των καρπών του κόπου των Ελλήνων.
Για ένα μηνιάτικο επιπλέον, για μερικές παροχές και ατέλειες ακόμα οι βουλευτές ευτελίζουν το λειτούργημά τους και εξευτελίζουν εαυτούς αλλά και το Κοινοβούλιο, με τη συναίνεσή τους σε πράγματα που αγνοούν και ούτε ενδιαφέρονται αλλά και δεν προλαβαίνουν να μάθουν!
Στ’ αλήθεια, υπάρχει κάτι πιο αντιδημοκρατικό από τη μετατροπή του Κοινοβουλίου σε βιοτεχνία φασόν ψήφισης νόμων και τροπολογιών;
Είναι ντροπή και γι’ αυτούς που το κάνουν αλλά και για όσους το ανέχονται.