Η τρομοκρατική επίθεση στα τζαμιά της Νέας Ζηλανδίας, που προκάλεσε τον θάνατο δεκάδων αθώων ανθρώπων, έχει δημιουργήσει σοκ στον πλανήτη. Είναι αναμφίβολα κτηνώδες και διαβολικό να προβαίνει κάποιος σε τέτοιου είδους αγριότητες και να χτυπά ανυπεράσπιστα θύματα.
Η αποφασιστική αντιμετώπιση της τρομοκρατίας -είτε προέρχεται από θρησκευτικά και ιδεολογικά φανατισμένους αυτουργούς είτε από διαταραγμένα άτομα, που εξωτερικεύουν με βία και μίσος τα απωθημένα τους- είναι υποχρέωση κάθε οργανωμένου κράτους. Η καταδίκη αυτών των φαινομένων πρέπει να είναι ομόθυμη, χωρίς προφάσεις και αστερίσκους.
Δηλαδή, ο αποτροπιασμός που εξέφρασε η παγκόσμια κοινότητα για τα δεκάδες θύματα του μανιακού που χτύπησε τα τζαμιά στη Νέα Ζηλανδία πρέπει επίσης να εκφραστεί και για τους 835 οι οποίοι έπεσαν νεκροί από τρομοκρατικές επιθέσεις ισλαμιστών μόνο μέσα στο 2018 και για τις δεκάδες χιλιάδες των θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους από τους «στρατιώτες» του Ισλάμ στις χιλιάδες επιθέσεις οι οποίες έχουν εκτελεστεί από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και μετά.
Αυτό που ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Ελλάδα στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι οι συχνές αναφορές του δράστη στα… ελληνοτουρκικά, στην Αγία Σοφία, στο Αιγαίο και σ’ ένα σωρό άλλα ζητήματα που σχετίζονται με την πατρίδα μας και τη σημαντική, αλλά εξαιρετικά επικίνδυνη γεωπολιτική θέση της. Ο μακελάρης της Νέας Ζηλανδίας θεωρούσε την Ελλάδα τελευταίο προπύργιο της Δύσης απέναντι στο Ισλάμ.
Αυτή η θεώρηση, που η Ελλάδα δεν μπορεί να προσποιείται ότι δεν υπάρχει, ασκεί έντονη επίδραση σε διάφορες «δεξαμενές σκέψης». Είτε το θέλουμε είτε όχι, η χώρα μας αποτελεί ένα σημείο αιχμής και συνάντησης Ανατολής και Δύσης. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται εδώ έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρο τον κόσμο και τα μάτια πολλών, λογικών και μη λογικών, είναι στραμμένα προς εμάς.
Γι’ αυτό η πολιτική που αποφασίζεται και εφαρμόζεται εδώ πρέπει να είναι συνετή, λογική και να μην εξυπηρετεί τις εντάσεις, είτε προς τη μια είτε προς την άλλη κατεύθυνση.
