«Η παθητική δωροδοκία έχει κριθεί με σειρά αποφάσεων του Ειδικού Δικαστηρίου αλλά και με βουλεύματα ότι ανάγεται στα καθήκοντα του υπουργού». Τούτη η φράση δεν ειπώθηκε σε σπαρταριστή επιθεώρηση του Δελφινάριου, με σενάριο ευφάνταστου συγγραφέα, ή σε καταγγελτικό κείμενο εναντίον των θεσμών και του πολιτεύματος. Την ξεστόμισε σε ζωντανή σύνδεση, ατάραχος και βέβαιος για την ορθότητα της άποψής του, ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου.
O Χ. Αθανασίου μιλούσε στον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό για την υπόθεση Novartis και ήθελε να εξηγήσει στους δημοσιογράφους και στο κοινό γιατί έχει… αποσβεστεί η όποια παράβαση των υπουργών αφού πέρασαν δύο κοινοβουλευτικές περίοδοι μετά την τέλεση της πράξης (όπως ορίζει ο εξωφρενικός νόμος περί ευθύνης υπουργών του Βαγγέλη Βενιζέλου).
Μόλις το είπε αυτό ο κ. Αθανασίου, αφήνοντας σύξυλους τηλεθεατές και δημοσιογράφους, ρωτήθηκε ξανά ώστε να μην υπάρξει παρανόηση: «Δηλαδή θεωρείτε ότι η δωροδοκία ανάγεται στα καθήκοντα του υπουργού, στη θητεία του δηλαδή;» Ο κ. Αθανασίου απάντησε: «Βεβαίως! Δεν μπορεί να κάνει δωροδοκία κάποιος αν δεν είναι υπουργός».
Δεν πρόκειται, λοιπόν, ούτε για παρανόηση ούτε για παρερμηνεία ούτε για οτιδήποτε άλλο. Είναι άποψη και μάλιστα τεκμηριωμένη πάνω σε… νόμους! Στα πέριξ των υπουργικών… καθηκόντων είναι και η δωροδοκία, μια θέση που δεν μπορεί να ακουστεί, πολλώ δε μάλλον να γίνει ανεκτή ή αποδεκτή ούτε σε τριτοκοσμική κοινωνία διατυπώνεται από τον κ. Χαράλαμπο Αθανασίου, επιφανή πρώην δικαστικό, πρώην υπουργό Δικαιοσύνης και νυν βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας.
Αυτή η διατύπωση περιέχει εντός της τον σπόρο του θανάτου. Συνδέει το υπούργημα με την κατάχρηση και την παραβίασή του. Δημιουργεί ένα αδιάσπαστο σύνολο εξουσίας και παρανομίας, δόλου και κράτους, αθλιότητας και δυνάμεως. Σαν να μας λέει ο κ. Αθανασίου ότι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουν οι υπουργοί τους θώκους τους και έτσι πρέπει να τους βλέπει ο λαός!
Αν υπήρχε ίχνος κοινής λογικής, κοινωνικής ευαισθησίας και πολιτικών αντανακλαστικών, θα έπρεπε να έχουν διαγράψει αμέσως από τη Νέα Δημοκρατία τον κ. Αθανασίου.
Η μίζα ως… καθήκον!
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
