Η συμπεριφορά του αναπληρωτή υπουργού Υγείας και βουλευτή Χανίων Παύλου Πολάκη κηλιδώνει τον ελληνικό πολιτικό βίο. Ο «τσαμπουκάς» του είναι φτηνός, κούφιος, πρωτόγονος. Απευθύνεται σ’ εκείνους που δεν επιθυμούν να τον ακολουθήσουν στον κατήφορο, αλλά και σ’ αυτούς που δεν έχουν την ισχύ και τα μέσα για να ακουστεί με την ίδια ένταση η δική τους φωνή. Η χυδαιότητα του κ. Πολάκη δεν είναι… στατική. Εξελίσσεται και κλιμακώνεται.
Η επίθεση Πολάκη στον υποψήφιο ευρωβουλευτή της Ν.Δ. Στέλιο Κυμπουρόπουλο ήταν άθλια. Επειδή μερικοί νομίζουν ότι ο εκχυδαϊσμός του πολιτικού βίου «αρέσει», πρέπει να δοθούν απαντήσεις. Οχι, η πολιτική δεν είναι «ίσιωμα». Η ενασχόληση με τα κοινά δεν περνά πάνω από τα κορμιά των ανθρώπων. Ναι, το ύφος συχνά είναι και στοιχείο του ήθους. Η εκφορά του λόγου και οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί κάποιος δεν είναι άσχετες με τον χαρακτήρα του και με την πολιτική που εφαρμόζει.
Η αυτοσυγκράτηση και η ευγένεια δεν είναι πολυτέλεια αλλά προϋπόθεση για να συμμετέχει κάποιος σε πολιτικό φορέα, ο οποίος επιδιώκει να εκφράσει πολιτισμένους ανθρώπους και όχι κανιβάλους έτοιμους να καταβροχθίσουν τον «εχθρό».
Οι «εχθροί» που ανακαλύπτουν ορισμένοι σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι απλά πολίτες, οι οποίοι τυχαίνει να έχουν διαφορετική άποψη – κάτι που, ευτυχώς για όλους, όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται στις προηγμένες κοινωνίες. Η δημοκρατία τού ενός και της μίας άποψης είναι τυραννία και μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπίζεται από τους πολίτες.
Το φαινόμενο Πολάκη πρέπει να… αναχαιτιστεί διότι δίνει πολύ κακό παράδειγμα στους Ελληνες. Ο κ. Πολάκης, αντί να εργάζεται για το κοινό καλό και να υπερασπίζεται θέσεις και απόψεις και να τολμά τον διάλογο, διδάσκει πόλωση, κακότητα, διασπείρει μίσος και δείχνει ότι στην πολιτική αντιπαράθεση δεν υπάρχει διάλογος αλλά μόνο χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Αυτού του είδους οι συμπεριφορές βοηθούν πολύ στη μετατροπή της κοινωνίας σε ζούγκλα.
Ολα τα παραπάνω πρέπει να προβληματίσουν τον πολιτικό προϊστάμενο της κυβέρνησης και να τον οδηγήσουν σε αποφάσεις.
