Η δημαρχία Μπουτάρη ήταν μια αντιπατριωτική λαίλαπα που χτύπησε τη Θεσσαλονίκη – με τη σύμφωνη γνώμη, την έγκριση και τη στήριξη μιας σημαντικής μερίδας του εκλογικού σώματος. Μέσα στα πολλά που έκανε ο δήμαρχος, που δεν έχει να παρουσιάσει ένα έργο της προκοπής, ήταν να εφαρμόσει μια πολιτική εθνικού και θρησκευτικού αποχρωματισμού της Θεσσαλονίκης.
Σήμερα, η εφημερίδα μας επισημαίνει μια πτυχή αυτής της πολιτικής και υπενθυμίζει ότι πέρασαν ήδη τρία ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που με απόφαση της δημοτικής Αρχής Θεσσαλονίκης «ξηλώθηκαν τα αγάλματα των μακεδονομάχων από την πλατεία τους και μεταφέρθηκαν στα… Σφαγεία!».
Τα αγάλματα των ηρώων του Γένους δεν έχουν επανατοποθετηθεί στον προβλεπόμενο χώρο και, όπως αναφέρει η «δημοκρατία», «περιμένουν υπομονετικά πότε θα δεήσουν οι υπεύθυνοι να τους επαναφέρουν στον χώρο τους, εκτός εάν τώρα με την υπογραφή της ντροπιαστικής Συμφωνίας των Πρεσπών πρέπει να πετάξουμε και τις προτομές αυτών που έδωσαν τον μεγάλο αγώνα και έπεσαν υπέρ πατρίδας για να σώσουν τη Μακεδονία μας. […] Οι μακεδονομάχοι παραμένουν “παρκαρισμένοι” στο προαύλιο του γυμναστηρίου των Σφαγείων και είναι άγνωστο πότε θα τους επαναφέρει η καινούργια πλέον δημοτική Αρχή που θα προκύψει από τις εκλογές».
Ο απερχόμενος δήμαρχος Μπουτάρης προέρχεται μεν από τον νεοφιλελεύθερο χώρο, αλλά στα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα εφάρμοσε, τα χρόνια της δημαρχίας του, μια ακραία αριστερίστικη εθνομηδενιστική πολιτική. Οι παρελάσεις των Ευζώνων για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της συμπρωτεύουσας του φαίνονταν «κιτς», αλλά οι παρελάσεις ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας τον ενθουσίαζαν και συμμετείχε σε αυτές.
Οπως ακριβώς έκαναν οι αριστεριστές του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Μπουτάρης έβρισκε πάντα έναν καλό λόγο για χώρες που επιβουλεύονται τα συμφέροντα της πατρίδας μας, όπως η Τουρκία και τα Σκόπια, αλλά αντιμετώπιζε καχύποπτα, αν όχι εχθρικά, τις πατριωτικές ανησυχίες των Ελλήνων.
Οι ημέρες της εξουσίας Μπουτάρη τελειώνουν. Ομοίως υποχωρεί και η πλημμυρίδα του νεοταξικού ανθελληνικού κινήματος, που διέλυσε την Ελλάδα.
