H ψήφιση της ρύθμισης για την κατάργηση του λεγόμενου «ασύλου» είναι το πρώτο, αρχικό βήμα προς την κατεύθυνση που έχουν ανάγκη τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας μας. Σε πολιτικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, η μάχη αυτή δεν θα είναι δύσκολη. Αντιθέτως, με απολύτως νωπή τη λαϊκή ετυμηγορία της 7ης Ιουλίου, έχει διαμορφωθεί μια συντριπτική πλειοψηφία, που θεωρεί κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη αυτή την κίνηση. Η θέση της Ν.Δ. ως προς αυτό ήταν κρυστάλλινη και τώρα η κυβέρνηση είναι απολύτως συνεπής ως προς την εξαγγελία της, η οποία συνοδεύεται από ευρύτερη κοινωνική νομιμοποίηση.
Το θέμα υπερβαίνει τα στενά όρια οποιουδήποτε πολιτικού χώρου. Είναι μια ώριμη απαίτηση των καιρών, της οποίας μάλιστα η ικανοποίηση έρχεται με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Η εικόνα που παρουσιάζουν τα ελληνικά πανεπιστήμια εξαιτίας του σημερινού καθεστώτος αποτελεί θλιβερή εξαίρεση σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι σκηνές που σημειώνονται κατά καιρούς στη χώρα μας διεκδικούν παγκόσμια αρνητική πρωτοτυπία και το πρόβλημα για το οποίο γίνεται όλη αυτή η συζήτηση είναι ανύπαρκτο οπουδήποτε αλλού.
Υπό την έννοια αυτή, η ψήφιση της ρύθμισης δεν πρέπει εν τέλει να θεωρείται επίτευγμα, αλλά μια νίκη του αυτονόητου, την οποία ασφαλώς πιστώνεται η νέα κυβέρνηση. Η κατάργηση του κακώς εννοούμενου ασύλου δεν είναι απλώς ένα βήμα για να αλλάξει η κατάσταση μέσα στα πανεπιστήμια. Σηματοδοτεί και μια γενικότερη πρόκληση για το τέλος της ανομίας. Το μήνυμα που χρειάζεται να σταλεί αφορά και την εφαρμογή -την άτεγκτη εφαρμογή- του νόμου. Χωρίς υπεκφυγές, χωρίς αστερίσκους, χωρίς αναστολές.
Μετά την ψήφιση, το πεδίο της συμμόρφωσης είναι το πιο καθοριστικό. Εκεί θα δοκιμαστεί η ισχύς του νόμου, προκειμένου να αποτελέσει μια νέα πραγματικότητα και να μη μείνει στα χαρτιά, όπως σχεδιάζουν οι πολέμιοι της κατάργησης του ασύλου και οι θιασώτες της ανομίας.
Η κρίσιμη μάχη δεν είναι αυτή που δίνεται στη Βουλή, όπου οι συσχετισμοί είναι από κάθε πλευρά συντριπτικοί. Θα δοθεί από το φθινόπωρο εκτός Βουλής, οπότε είναι βέβαιο ότι θα επιχειρηθεί η ακύρωση της νέας διάταξης στην πράξη, κατά τρόπο ανάλογο με την μπαχαλοειδή κατάσταση που, λόγω του φόβου, επικρατούσε τα προηγούμενα χρόνια με τις επαμφοτερίζουσες και άτολμες ρυθμίσεις.
