Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε σε συνέντευξή του ότι παραμένει «αντισυστημικός», παραβιάζοντας ακόμα μια φορά όλους τους κανόνες της… λογικής, υποτιμώντας τη νοημοσύνη του λαού και προκαλώντας πικρό γέλωτα σε όλους όσοι διάβασαν αυτή την ανεκδιήγητη τοποθέτησή του.
Ο «αντισυστημικός» Τσίπρας είναι εκείνος που περιφρόνησε το ηχηρό «όχι» στους Γερμανούς που είπε ο ελληνικός λαός με το δημοψήφισμα του 2015. Αυτό το δημοψήφισμα το προκάλεσε ο τότε πρωθυπουργός και ήταν τόσο… αντισυστημικός, ώστε αμέσως περιφρόνησε το αποτέλεσμα κι έκανε μια θεαματικότατη κωλοτούμπα για να δείξει πόσο πειθήνιος διασκεδαστής της κυρίας Μέρκελ είχε καταντήσει.
Ο «αντισυστημικός» Τσίπρας είναι εκείνος που πριν από το «ντέρμπι» των αμερικανικών εκλογών είχε φορέσει το «κασκόλ» της πιο σάπιας και διεφθαρμένης νεοταξικής ολιγαρχίας του πλανήτη, την οποία εκπροσωπούσε η Χίλαρι Κλίντον, και δήλωνε καμαρωτός ότι ήλπιζε «να μη μας βρει κι αυτό το κακό» (εννοώντας την εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ).
Ο «αντισυστημικός» Τσίπρας είναι εκείνος που εξέθετε τον εαυτό του και την Ελλάδα, όταν θαλασσοδερνόταν στον ωκεανό της άγνοιάς του για την αγγλική γλώσσα στο σόου που είχε στηθεί (με τη βοήθεια της Γιάννας Αγγελοπούλου) με τον Μπιλ Κλίντον, με τον οποίον προσπαθούσε εις μάτην να συνεννοηθεί.
Ο κ. Τσίπρας είναι μια από τις συνέπειες του βασικού προβλήματος της χώρας, το οποίο είναι η ρηγμάτωση του συνεκτικού ιστού του συλλογικού οικοδομήματος· η Ελλάδα απέκτησε μεγάλη απόσταση από τον Λόγο, αυτό δηλαδή που την κράτησε ζωντανή και τη διέκρινε από τα άλλα έθνη κατά τη διάρκεια των χιλιετιών.
Λόγος είναι η αρχή των πάντων και ο Λόγος είναι πάντα προς τον Θεό. Λόγος είναι και η λογική, και για να εκδηλώνεται λογική σκέψη πρέπει οι λέξεις να σημαίνουν κάτι και να μη χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν, χωρίς ειρμό, μόνο για την παραγωγή ηχητικών εντυπώσεων και για την πρόκληση συναισθημάτων.
Με λίγα λόγια, οι πολιτικοί βιάζουν το νόημα των λέξεων και αυτό το άγος μολύνει το σύνολο της κοινωνίας.
