Η εποικιστική απειλή δεν είναι απλώς ένα από τα πολλά προβλήματα της πατρίδας μας, αλλά το No 1 ζήτημα! Ολα τα άλλα έπονται. Οταν υπάρχει ορατό το ενδεχόμενο να αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα η πληθυσμιακή σύνθεση της χώρας και τίθεται θέμα αμφισβήτησης της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής ασφάλειας δεν μπορεί οποιαδήποτε κυβέρνηση να προσποιείται ότι όλα βαίνουν καλώς.
Σε καθημερινή βάση στα ελληνικά παράλια αποβιβάζονται εκατοντάδες άτομα, τα οποία μόλις πατούν το πόδι τους στη στεριά αρχίζουν να ζητούν – λες και τους χρωστούσαμε. Και διαρκώς ενθαρρύνονται ακόμα μεγαλύτεροι αριθμοί επίδοξων εποίκων από την αδράνεια και την ανικανότητα των αλληλοδιάδοχων κυβερνήσεων να δράσουν αποτελεσματικά επί του θέματος.
Η κυβέρνηση προέβη σε μια σειρά ανακοινώσεων αναφορικά με την πρόθεσή της να αντιμετωπίσει την κλιμακούμενη εποικιστική απειλή. Μεταξύ άλλων, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας και ο υφυπουργός Αμυνας Αλκιβιάδης Στεφανής είπαν ότι θα κατασκευαστούν κλειστές δομές στα νησιά, θα γίνουν έλεγχος των ΜΚΟ και καθορισμός του πλαισίου της λειτουργίας τους, δημιουργία εθνικού συντονιστικού οργάνου για τα ασυνόδευτα παιδιά, πρόσληψη 500 ατόμων στις υπηρεσίες ασύλου ώστε να εξετάζεται ταχύτερα αν κάποιος αλλοδαπός μπορεί να χαρακτηριστεί πρόσφυγας ή όχι κ.ά.
Τα προαναφερθέντα είναι καλά ως πρώτο βήμα, αλλά λίγα. Στο πακέτο των μέτρων που ανακοινώθηκε δεν περιλαμβάνεται κάτι το οποίο πραγματικά θα έστελνε το μήνυμα να μη δοκιμάσουν να παραβιάσουν τα σύνορά μας όλοι όσοι σκοπεύουν να το κάνουν. Στον αναθεωρημένο Ποινικό Κώδικα το αξιόποινο της παράνομης εισόδου, ουσιαστικά, έχει καταργηθεί. Συνεπώς, το ελληνικό κράτος με αυτόν τον τρόπο συμπεριφέρεται σαν να μη θεωρεί σημαντική την άσκηση εθνικής κυριαρχίας, όπως αυτή επιβεβαιώνεται από τον έλεγχο των εδαφών της επικράτειας.
Οποιοσδήποτε συμπεριφέρεται ασεβώς «με το καλημέρα» της εισόδου του στη χώρα είναι δυνατόν να μας σεβαστεί στη συνέχεια; Η Ελλάδα πρέπει να δείξει ότι είναι ένα κράτος που λειτουργεί με νόμους και κανόνες, και όχι ένα ανυπόληπτο ξέφραγο αμπέλι που όποιος θέλει μπαίνει και το… τρυγά.
