Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν βρίσκεται στη Μεγαλόνησο. Θέλει να γιορτάσει το αίμα των αθώων που έχυσε ο τουρκικός στρατός στο νησί, τους βιασμούς, τον ξεριζωμό των Ελληνοκυπρίων από τα σπίτια τους, την πυρπόληση εκκλησιών, τις βεβηλώσεις τάφων, τις θηριωδίες που διέπραξε αυτή η μάστιγα της ανθρωπότητας (με τις ευλογίες των ΗΠΑ και των Βρετανών και την ανοχή της διεθνούς κοινότητας).
Ο Ερντογάν υπόσχεται στους Τούρκους ψηφοφόρους του, στους εποίκους, καθώς και στους Τουρκοκυπρίους εντυπωσιακές κινήσεις στα Κατεχόμενα και όταν μιλάει για δύο κράτη στην Κύπρο προσπαθεί να μπάσει το ψευδοκράτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το… παράθυρο. Ταυτόχρονα, καλεί Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία να σεβαστούν την «πραγματικότητα», εννοώντας τα τετελεσμένα της εισβολής. Όμως, τα κατεστημένα ΜΜΕ στην Ελλάδα μιλούν γενικά και αόριστα για «προκλήσεις» και για το «κλίμα» στα Ελληνοτουρκικά, λες και πρόκειται για μια επίσκεψη αβροφροσύνης στην οποία παίζει ρόλο το ύφος και όχι τόσο η ουσία.
Ας θυμηθούμε, όμως, τα βασικά, κι αυτά είναι η αληθινή πραγματικότητα και όχι αυτή που επικαλείται ο πρόεδρος της Τουρκίας: Στην Κύπρο εισέβαλε η Τουρκία το 1974 με τις επιχειρήσεις Αττίλας Ι & Αττίλας ΙΙ, και από τότε κατέχει παράνομα το 38% των εδαφών της, εποικίζοντας παράλληλα το νησί με πληθυσμούς που… κουβαλήθηκαν νύχτα από το εσωτερικό της νατοϊκής «συμμάχου» μας.
Η Τουρκία, επίσης, δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα. Κάθε τόσο και η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι μέλη της Ε.Ε., εγκρίνουν χρηματοδοτικά πρωτόκολλα δισεκατομμυρίων ευρώ που κατευθύνονται στα τουρκικά ταμεία. Επιπλέον, η Τουρκία επιδιώκει να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτό αμφισβητεί (πολλές φορές εμπράκτως, με παραβιάσεις που πραγματοποιούν μαχητικά αεροσκάφη της και πολεμικά πλοία) τα εδάφη, τα θαλάσσια σύνορα και την ΑΟΖ Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και το δικαίωμα αμφοτέρων να ασκήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματά τους.
Όλα τα παραπάνω χρήζουν όχι μόνο δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος και σχολιασμού, αλλά και σοβαρών και ουσιαστικών πολιτικών απαντήσεων.
