Εκατομμύρια άνθρωποι σʼ ολόκληρο τον κόσμο έχασαν τη ζωή τους λόγω του κορονοϊού. Υπάρχουν, όμως, και θύματα που δεν νόσησαν από τον ιό, αλλά δέχθηκαν επιθέσεις με πρόσχημα αυτόν. Ενα από αυτά είναι η ελευθερία της έκφρασης.
Δεν είναι λίγες οι κυβερνήσεις που βρήκαν ευκαιρία σε αυτήν τη μαύρη περίσταση να διευρύνουν τα όρια των εξουσιών τους, να παραβιάσουν γραπτούς και άγραφους νόμους και να επιβάλλουν μορφές καθεστώτων, που έμοιαζαν (ή και ήταν) ολοκληρωτικά.
Όπως μεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, η Διεθνής Αμνηστία σε έκθεσή της στιγματίζει αυτό το φαινόμενο και αναφέρει μία σειρά από ανελεύθερες κυβερνητικές πρακτικές, που επιβλήθηκαν «εκτάκτως» τον καιρό της πανδημίας. Επίσης, αξιωματούχος της Διεθνούς Αμνηστίας δήλωσε ότι «σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας οι κυβερνήσεις εξαπέλυσαν μία πρωτόγνωρη επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης».
Η εφημερίδα μας έχει κατʼ επανάληψιν ασχοληθεί με το φαινόμενο. Τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ και η αρθρογραφία της «δημοκρατίας» για τον ολισθηρό και ανελεύθερο δρόμο που ακολούθησε η ελληνική κυβέρνηση δεν πέρασαν απαρατήρητα – ειδικά από εκείνους που θίγονται από την αλήθεια. Γιʼ αυτόν τον λόγο έχουμε δεχθεί μία σειρά από εμφανείς, αλλά και «υπόγειες» επιθέσεις, που είχαν ως στόχο τη φίμωσή μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αγωγή που έκαναν στη «δημοκρατία» ο ΕΟΔΥ και ο πρώην επικεφαλής του Παναγιώτης Αρκουμανέας, ζητώντας 1.000.000 ευρώ.
Τα υπέρογκα ποσά που ζητούν από κοινού ο κ. Αρκουμανέας και ο ΕΟΔΥ (λες και ο κρατικός οργανισμός είναι μαγαζί του υποχρεωθέντος σε παραίτηση προέδρου) δεν είναι το αντίτιμο της τρωθείσας τιμής και αξιοπρέπειας οποιουδήποτε, αλλά το κόστος της αλήθειας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάκιστες σχέσεις με την αλήθεια, τη διαφάνεια και -φυσικά- την ελευθερία του Τύπου. Γιʼ αυτό προσπάθησε να τον εξαγοράσει με τα πακέτα τύπου Πέτσα, νομίζοντας ότι όλοι είναι ίδιοι και όλοι έχουν την… τιμή τους.
