Συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την ημέρα που πέρασε στην αθανασία ο σπουδαίος Ελληνας Σαράντος Καργάκος (1937-2019). Οι ιδιότητες και οι ικανότητές του πολλές – στην Ιστοριογραφία, στη συγγραφή δοκιμίων και μελετών, στην αρθρογραφία και τη Φιλολογία. Όμως, πάνω απ’ όλα ήταν δάσκαλος. Κάθε φορά που ερχόταν κάποια ή κάποιος σε επαφή μαζί του, αποκόμιζε διδάγματα και γνώσεις που θα τον συνόδευαν στο υπόλοιπο του βίου του.
Λείπουν σήμερα αυτοί οι δάσκαλοι. Να έχουν, όπως ο Καργάκος, ευρυμάθεια και κατανόηση των ανθρώπινων δυνατοτήτων και αδυναμιών, αγάπη για τα νιάτα, πόθο για μεταλαμπάδευση γνώσεων, πίστη στον Χριστό και προσήλωση στο έθνος. Στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» (24 Μαρτίου 2018), όπου ανακοινωνόταν και η συνεργασία του με την εφημερίδα μας, έλεγε για την κρίση ότι θα μπορούσε εύκολα να ξεπεραστεί αν έλουζε τη νεολαία μας το «αγίασμα» του 1821: «Δεν έχουμε κρίση! Διότι, αν είχαμε κρίση, δηλαδή “νιονιό”, δεν θα υφιστάμεθα τη σήμερα λεγόμενη κρίση που είναι μια οικονομική κατάρρευση, επακόλουθο μιας πνευματικής και ηθικής κατάπτωσης. Συνεπώς δεν είχαμε κρίση, είχαμε και έχουμε… ακρισία! Με ολίγη κρίση θα είχαμε βγει από την οικονομική εμπλοκή σε μια τριετία. Ως δάσκαλος και ως συγγραφέας πάντα ζω κοντά στη νέα γενιά. Τα σημερινά παιδιά εξαιτίας των “φετφάδων” του υπουργείου πνευματικής κακοδαιμονίας είναι μοιρασμένα. Σε αυτό συμβάλλουν και τα λεγόμενα “μίντια”. Αν πέσει πάνω τους το “αγίασμα” του ’21, θα δουν φως, φως αληθινό. Ο Γέρος του Μοριά είχε πει: “Η ώρα η πιο σκοτεινή της νυκτός είναι λίγο πριν ξημερώσει”. Και τούτο το συννέφιασμα αυγή θα ξημερώσει».
Ο Σαράντος Καργάκος στην ίδια συνέντευξη είχε μιλήσει και για τη σχέση των σύγχρονων Ελλήνων με τον αρχαίο πολιτισμό που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας: «Τη σχέση αυτή μπορεί και ο πλέον αδαής να κατανοήσει, αν μόνο σκεφθεί πόθεν (από πού) οι λέξεις “τραγούδι” και “τραγουδώ”, η λέξη “χορός” αλλά και “χορηγός”, οι λέξεις “μουσική”, “ωδείο” και “ωδική”, “θέατρο”, “ποίηση” και “φιλοσοφία”. Τι θέλω να πω με αυτά; Ότι εμείς οι Ελληνες βυζαίνουμε τον πολιτισμό από μωρά σαν το μητρικό γάλα. Οι προαναφερθείσες λέξεις, που συνιστούν τον παγκόσμιο πολιτισμό, σε εμάς είναι “φυτευμένες” στη γλώσσα και την ψυχή από τη νηπιακή ηλικία. Μεγαλώνοντας δυστυχώς γινόμαστε… νήπιοι! Όχι όλοι, ευτυχώς. Πάντα μένει και μαγιά».
Μαγιά έχει μείνει στην Ελλάδα μας. Υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν το μέγιστο των δυνάμεών τους για την πνευματική και υλική ανάταξη της πατρίδας και του λαού. Κι ένα μέρος από αυτή τη μαγιά έχει ζυμωθεί από τα βιβλία, τα άρθρα, τις μελέτες και τις δημόσιες παρεμβάσεις του Ελληνα δασκάλου Σαράντου Καργάκου.
Αιωνία η μνήμη του…
