Μια εικόνα από το μέλλον

Η Γαλλία είθισται να «εξάγει» πολιτικά μοτίβα στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης – με την εξαίρεση του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο αποτελεί μια… κατηγορία από μόνο του. Στη Γαλλία, πάντως, διαμορφώνονται δυναμικές που ύστερα από λίγο καιρό εκδηλώνονται στο μεγαλύτερο μέρος της γηραιάς ηπείρου. Αυτό που κατέστρεψε αλλά και αυτό που δημιούργησε η Γαλλική Επανάσταση είναι ένα μάλλον ισχυρό παράδειγμα του προαναφερθέντος «κανόνα».

Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών που διεξήχθησαν στη φίλη προς την Ελλάδα μας χώρα επιβεβαιώθηκε η ισχυροποίηση της τάσης, που αναπτύσσεται εδώ και καιρό: Οι παλαιοί παραταξιακοί πόλοι της Κεντροδεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας διαλύονται και επικρατεί το δίπολο «σύστημα εναντίον αντισυστημισμού». Τα αποτελέσματα της αναμέτρησης της Κυριακής στη Γαλλία έδειξαν ότι οι γκολικοί και οι σοσιαλδημοκράτες, που κάποτε κονταροχτυπιούνταν για την απόλυτη επικράτηση στην εξουσία, τώρα δεν μπορούν να συγκεντρώσουν -και οι δύο παρατάξεις μαζί- ούτε το 10% των εκλογέων.

Αντ’ αυτών έχουμε μια αμιγώς συστημική δύναμη, τον Εμανουέλ Μακρόν, που διατέλεσε και διατελεί… πουλέν της οικογένειας Ρότσιλντ (έχει διατελέσει χρυσοπληρωμένο στέλεχος της τράπεζας Ρότσιλντ). Από την άλλη, έχουμε τη Μαρίν Λεπέν, η οποία εκπροσωπεί εδώ και δεκαετίες το γαλλικό πατριωτικό και εθνικιστικό κίνημα. Η αναμέτρηση για τη γαλλική προεδρία συμβολίζει τη σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων.

Το σύστημα Μακρόν, εφαρμόζοντας μια άγνωστη στο ευρύ κοινό ατζέντα, δεν διστάζει -σε περιπτώσεις όπως αυτή της πανδημίας του Covid 19- να επιβάλλει σκληρά περιοριστικά μέτρα, παραβιάζοντας και την κοινή λογική αλλά και τη βούληση των πολιτών να είναι ελεύθεροι. Αυτό το σύστημα, επίσης, είναι αυτοαναφορικό και διαθέτει σχεδόν απεριόριστους υλικούς και προπαγανδιστικούς πόρους. Η αντισυστημική πλευρά, το πατριωτικό κίνημα, διαθέτει την ενεργό συστράτευση της εθνικής πλειοψηφίας. Μια από τις δύο παρατάξεις θα στεφθεί νικήτρια στην επόμενη κρίσιμη εκλογική μάχη – μια από τις πολλές που θα ακολουθήσουν.