Ο ορισμός της ημερομηνίας της διεξαγωγής εθνικών εκλογών από τον πρωθυπουργό δεν προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση. Λίγο ως πολύ ο ακριβής χρόνος, η 21 Μαΐου, ήταν αναμενόμενος. Αλλωστε, το μείζον ζήτημα για αυτές τις κάλπες δεν είναι ο χρόνος πραγματοποίησης της αναμέτρησης, αλλά τα αισθήματα της απογοήτευσης, αδιαφορίας και απαξίας που προκαλεί η όλη πολιτική κατάσταση σε εκατομμύρια πολίτες.
Η αποχή στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 και του Ιουλίου 2019 κυμαινόταν από 43,43% έως 42,22%, αντιστοίχως -ποσοστά που, κατά μέσο όρο, «μεταφράζονται» σε περίπου 4.200.000 ψήφους. Με λίγα λόγια, σχεδόν το ήμισυ του εκλογικού σώματος δεν θεωρεί ότι μπορεί να προκύψει κάτι θετικό για τους ίδιους και την Ελλάδα με την εκλογική διαδικασία. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν κάνουν καν τον κόπο να μεταβούν μέχρι τα εκλογικά τμήματα για να εκδηλώσουν διά της ψήφου τους την πολιτική θέση τους και την κομματική προτίμησή τους.
Η αποχή είναι ένας από τους πολλούς δείκτες που φανερώνουν πόσο έχει «βαλτώσει» η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση έχει φθορά και οι κακές επιλογές της, σε επίπεδο προσώπων και νομοθετημάτων, αντανακλούν πλέον ευθέως στο πρόσωπο του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος επιμένει να ισχυρίζεται ότι ουδέν κακό γνώριζε για όλα όσα έχουν πράξει στενοί συνεργάτες του, αλλά τα πάντα είχε υπόψη του και σε αυτόν πιστώνονται όλα τα θετικά της κυβερνητικής πολιτικής.
Κι ενώ η κυβέρνηση παραπαίει και δικαίως πληρώνει βαρύ τίμημα όσον αφορά την άποψη της κοινής γνώμης για τα έργα και τις ημέρες της, η αντιπολίτευση δεν πείθει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας είναι δύσκολο έως αδύνατον να απαλλαγούν από το βάρος των πεπραγμένων της περιόδου 2015-2019 (Συμφωνία Πρεσπών, κλείσιμο τραπεζών, capital controls, επιπλέον Μνημόνιο, περιφρόνηση της άποψης του λαού στο δημοψήφισμα κ.ά.).
