Ενα από τα βασικά αίτια της υφεσιακής τροχιάς που διαγράφει η χώρα είναι η έλλειψη ελέγχου της εξουσίας από την πλευρά των ΜΜΕ. Αν δεν ασκείται σωστά η δημοσιογραφία, τότε η εκάστοτε κυβέρνηση νιώθει σχεδόν «άτρωτη» και αντί να περιορίζει τα ατοπήματά της, τα πολλαπλασιάζει. Αυτό βλέπουμε να γίνεται στην Ελλάδα ειδικά τούτη την περίοδο, η οποία κάθε άλλο παρά σε προεκλογικό τοπίο παραπέμπει.
Στους τηλεοπτικούς σταθμούς η κατάσταση θυμίζει κακόγουστο ανέκδοτο, όπου καλούνται οι πολιτικοί αρχηγοί και, σωρηδόν, διάφοροι υποψήφιοι βουλευτές, οι οποίοι προσπαθούν σε μερικά δευτερόλεπτα να «χωρέσουν» τετριμμένα συνθήματα που έχουν ετοιμάσει από πριν.
Σε όλους αυτούς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν υποβάλλεται κάποια «δύσκολη» ερώτηση, ούτε γίνεται διάλογος ουσίας μεταξύ των εκπροσώπων των κομμάτων. Οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί, κυβερνητικοί εταίροι και βουλευτές δεν «στριμώχνονται» από τους τηλεπαρουσιαστές για τις ανακολουθίες τους, για την ασυνέπεια λόγων και έργων, για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ή των κομμάτων τους, δεν εξετάζονται σε μια σειρά από ζητήματα ώστε να διαπιστώσουν οι τηλεθεατές αν γνωρίζουν στοιχειωδώς τα θέματα που απασχολούν το κράτος, το έθνος, την κοινωνία. Η γενική εντύπωση που δίνεται στο κοινό είναι ότι οι πολιτικοί εμφανίζονται στην τηλεόραση στο πλαίσιο διαφημιστικού προγράμματος, το οποίο έχει μεν δημοσιογραφικό «περιτύλιγμα» αλλά όχι το αντίστοιχο περιεχόμενο.
Μοναδική εξαίρεση στην απόπειρα «στριμώγματος» πολιτικού αρχηγού από την πλευρά των παρουσιαστών αποτελεί η περίπτωση του αρχηγού της Ελληνικής Λύσης Κυριάκου Βελόπουλου, ο οποίος δέχεται καταιγισμό ερωτήσεων, που αφορούν αποκλειστικά και μόνο την υπόθεση της συνοχής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του και τις καταγγελίες των μέχρι πρότινος βουλευτών του Αντώνη Μυλωνάκη και Αναστασίας Αλεξοπούλου.
Κι όμως, τόσα ζητήματα παραμένουν ανέγγιχτα από την πλειονότητα των συστημικών ΜΜΕ: τα Ελληνοτουρκικά, η περίπτωση σύναψης συμφωνίας τύπου Πρεσπών για το Αιγαίο, η εγκληματικότητα, η οικονομία, η λαθρομετανάστευση, η Παιδεία, η πληθυσμιακή συρρίκνωση και η ερήμωση της περιφέρειας – όλα αυτά φαίνεται να μην απασχολούν τον δημόσιο διάλογο.
