Αυτή η περίοδος είναι προπαρασκευαστική για τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, του ερχομού του Χριστού στη Γη, της ενσάρκωσης του Υιού του Θεού, που αποστολή Του ήταν να θυσιαστεί για να σώσει την ανθρωπότητα, να τη λυτρώσει από την αμαρτία και τα δεσμά του θανάτου.
Φαίνεται πως τα παραπάνω αυτονόητα τείνουμε να τα λησμονούμε. Στη δημόσια σφαίρα, τα Χριστούγεννα παρουσιάζονται ως μια υλιστική φιέστα και ως αφορμή για αγορές προϊόντων, ολιγοήμερες διακοπές σε «χειμερινούς προορισμούς» και αδιάκοπη κραιπάλη. Η υλιστική ερμηνεία της γιορτής υπάρχει παντού: σε εκπομπές στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, σε δημοσιεύματα σε εφημερίδες, περιοδικά, στο διαδίκτυο και στις συζητήσεις στις παρέες.
Είναι προφανές ότι τούτη η οπτική δεν θίγει τη γιορτή. Η ιερότητα και το μεγαλείο της εμφάνισης του Θεού εν σαρκί δεν πρόκειται να αγγιχτούν από τον χρόνο, δεν χάνουν τη σημασία τους από τις πρόσκαιρες εντυπώσεις και τις μόδες. Οι άνθρωποι θίγουν τον εαυτό τους και -πάνω απ’ όλα- διαταράσσουν τη σχέση τους με τον Θεό όταν επικρατεί εντός τους η πλάνη πως μπορούν και πρέπει να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα με ξεφαντώματα και ασύνετο ξόδεμα χρημάτων σε προϊόντα που πιθανότατα δεν χρειάζονται.
Τα Χριστούγεννα, όπως όλες οι γιορτές της Εκκλησίας μας, έχουν πνευματικό χαρακτήρα. Πριν από τον εορτασμό της Γέννησης του Κυρίου προηγείται νηστεία, που ξεκινά στις 15 Νοεμβρίου και ολοκληρώνεται στις 24 Δεκεμβρίου. Αυτές οι ημέρες, που οδηγούν και στην ολοκλήρωση του ημερολογιακού έτους, ενδείκνυνται για ανασκόπηση των πεπραγμένων μας, ειλικρινή μεταμέλεια για τα σφάλματα και τις παραλείψεις μας, και προσευχή. Υποχρέωση των χριστιανών είναι να βελτιώσουν τη σχέση τους με τους συνανθρώπους τους και τον Θεό, όχι να γλεντοκοπήσουν και να λατρέψουν την ύλη.
Είναι καλό να χαίρονται οι άνθρωποι, να αγοράζουν δώρα για τους άλλους, να αντιμετωπίζουν με θετικό βλέμμα αυτές τις ημέρες, αλλά η χαρά είναι λειψή δίχως την εστίαση του νου και της καρδιάς στον μεγάλο πρωταγωνιστή της μεγάλης γιορτής: τον Χριστό.
