Είναι διάχυτη η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά στην Ελλάδα – κι αυτό το «κάτι» δεν αφορά μόνο το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο, το οποίο οδήγησε το κράτος σε χρεοκοπία και αφανίζει το έθνος. Υπάρχει πρόβλημα και στο επίπεδο της κοινωνίας. Η διαρκώς επιδεινούμενη κατάσταση γίνεται αντιληπτή συχνά. Σχολιάζεται από τα ΜΜΕ και τους πολίτες κάθε φορά που ο νοσηρός εγωισμός κάποιων ξεπερνά τους φραγμούς των άγραφων και γραπτών νόμων.
Ο μεθυσμένος οδηγός της Πόρσε που σκότωσε τον 22χρονο Παναγιώτη Καρατζή αδιαφόρησε για την ασφάλεια των συμπολιτών του και θέλησε να συνεχίσει να κάνει την αρρωστημένη φιγούρα του, οδηγώντας σαν τρελός στους δρόμους των Χανίων. Ο 65χρονος που έσπρωξε από το πεζούλι του τον 80χρονο, ο οποίος προσπαθούσε να μαζέψει λεμόνια, δεν νοιάστηκε για τη ζωή του γέροντα, ο οποίος μέχρι τη στιγμή που συντάσσεται το άρθρο δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Ο 65χρονος επέλεξε να γκρεμίσει τον 80χρονο από τη μάντρα της αυλής του δίχως να υπολογίσει τις συνέπειες της πράξης του. Στη συνείδησή του προείχε η προστασία της «περιουσίας» του, δηλαδή της μάντρας και των λεμονιών. Ούτε οι Ρομά, που κλέβουν τροχαίο υλικό ή επιτίθενται σε ανήμπορους ηλικιωμένους, τους ξυλοφορτώνουν ή τους σκοτώνουν για να τους ληστέψουν, νοιάζονται για το σύνολο.
Ολα στην εποχή μας «μυρίζουν» εγωισμό, απομάκρυνση από τον Χριστό, την παράδοση, τις αξίες που μας κράτησαν ζωντανούς ως κοινωνικό σύνολο.
Ακόμα και ο χώρος της τέχνης αυτό κραυγάζει. Από τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Γιάννη Μαρκόπουλου και όλων των δημιουργών, που έδειχναν έντονο το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, την κοινωνία, τον ανήμπορο και τον διωκόμενο, ξεπέσαμε στη χωματερή της τραπ, όπου οι αποκαλούμενοι «καλλιτέχνες» πιθηκίζουν συμπεριφορές μιας αμερικανικής υποκουλτούρας και με τους στίχους τους δοξάζουν εμπόρους ναρκωτικών, συμμορίτες, δολοφόνους και κάθε είδους ψυχοπαθείς εγκληματίες.
Ο ατομικισμός των καιρών μας είναι ένα από τα βασικά αίτια της κοινωνικής διάλυσης. Είναι προφανές ότι επιβάλλεται άμεση αλλαγή πορείας.
