Η δίκη για το Μάτι θα έχει την έκβαση που όλοι υποθέτουν. Τα αδικήματα για τα οποία δικάζονται οι κατηγορούμενοι για την εκατόμβη είναι πλημμελήματα. Αυτό σημαίνει ότι οι υπεύθυνοι θα πέσουν στα μαλακά. Οι χαροκαμένοι συγγενείς θα μείνουν με την αβάσταχτη οδύνη της απώλειας των δικών τους ανθρώπων και την πικρή αίσθηση της διαιωνιζόμενης αδικίας. Κι αυτό θα συμβεί παρά τις μεγαλαυχίες της εισαγγελέως και τις θεατρικού τύπου εκφράσεις, όπως «επιτρέψτε μου να επιβιώσω από αυτή τη δίκη».
Τα σόου και οι επιδείξεις… ευαισθησίας των πολιτικών και των δικαστικών λειτουργών δεν έχουν αντίκρισμα. Δεν ανταλλάσσονται ούτε με το δίκαιο που δεν απονέμεται στην Ελλάδα ούτε με τις ζωές των ανθρώπων που πέφτουν θύματα ενός ιερόσυλου κράτους που σκοτώνει και νομοθετεί υπέρ όσων πολιτικών ή άλλων παραγόντων προβαίνουν σε ανομίες και διαπράττουν εγκληματικά λάθη στην υπηρεσία τους.
Επίσης, το ίδιο κράτος αρνείται να πληρώσει αποζημιώσεις στα θύματα. Οι «ανθρωπιστές» με τα μεγάλα λόγια και τις μηδενικές πράξεις εφεσιβάλλουν δικαστικές αποφάσεις που ορίζουν να αποζημιωθούν θύματα πολύνεκρων τραγωδιών.
Πριν από λίγες ημέρες έγινε γνωστό ότι το Δημόσιο για μια εισέτι φορά εφεσίβαλε πρωτόδικη απόφαση με την οποία ορίστηκε αποζημίωση 312.00 ευρώ για ψυχική οδύνη σε συγγενείς θύματος της πυρκαγιάς στο Μάτι.
Στο κείμενο της έφεσης του Δημοσίου, το οποίο φέρει την υπογραφή του υπουργού Οικονομικών Κωστή Χατζηδάκη, αναφέρεται ότι εφεσιβάλλεται η πρωτόδικη απόφαση επειδή στο σημείο «όπου οι αντίδικοι ισχυρίζονται ότι έπρεπε να διαταχθεί η εκκένωση δεν αναφέρουν ποια ακριβώς χρονική στιγμή θα έπρεπε να διαταχθεί αυτή, πόσο χρόνο θα διαρκούσε, προς ποια κατεύθυνση θα έπρεπε να διοχετευτούν οι άνθρωποι και τα οχήματα και από ποιες διόδους. Δεν προσδιορίζεται ποια ήταν η εν γένει κατάσταση της υγείας του αποβιώσαντος προ του ενδίκου τραγικού συμβάντος».
Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα είναι ασφυκτική. Οι πολίτες δεν μπορούν να ελπίζουν ούτε στην πολιτική εξουσία ούτε στη Δικαιοσύνη.
