Ο Ελληνισμός θυσιάζεται στον βωμό μιας… ευκαιρίας του Κυριάκου Μητσοτάκη να ποζάρει χαρωπός δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ, να του αποσπάσει ένα βλέμμα και να κατορθώσει να κάνει χειραψία μαζί του. Αυτό είναι το συμπέρασμα από τη συμμετοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη στη διεθνή διάσκεψη ειρήνης που πραγματοποιήθηκε στο Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου.
Αυτό το σπουδαίο γεγονός θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία για την Ελλάδα να αναδείξει τη στρατηγική της θέση, την ιστορική της συνέχεια και τον ρόλο της ως παράγοντας σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο. Αντί γι’ αυτό, ο Ελληνας πρωθυπουργός επέστρεψε χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση, χωρίς πρόταση, χωρίς καν μια επαφή με σημασία, που θα μπορούσε να αποδειχτεί ωφέλιμη για τα εθνικά συμφέροντά μας. Ούτε πολιτική πρωτοβουλία ανέλαβε ούτε διπλωματική παρέμβαση έκανε ούτε ίχνος εθνικής παρουσίας άφησε η ελληνική αποστολή.
Την ώρα που η περιοχή δοκιμάζεται σκληρά, με τη Γάζα να έχει μετατραπεί σε σωρό ερειπίων και τις ισορροπίες να κρέμονται από μια κλωστή, η Ελλάδα είχε κάθε λόγο να τοποθετηθεί ενεργά. Ο Ελληνισμός έχει ρίζες χιλιετιών σε ολόκληρη την περιοχή που σήμερα δοκιμάζεται από συγκρούσεις. Εχουμε παρουσία και στα Ιεροσόλυμα και στην Αλεξάνδρεια και στη Γάζα και στον Νείλο. Το έθνος μας είναι θεματοφύλακας μνημείων, ιερών τόπων και προσκυνημάτων κολοσσιαίας σημασίας, αλλά και ενοποιητικός παράγων Ανατολής και Δύσης. Αυτή η βαριά πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά μας απαιτεί παρουσία και λόγο, όχι σιωπή.
Ο πρωθυπουργός, ωστόσο, φάνηκε ικανοποιημένος με τον ρόλο του θεατή. Δεν έκανε αναφορά στις ελληνορθόδοξες κοινότητες ή στον ιστορικό ρόλο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, στο καθεστώς της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. Δεν έστειλε στη διεθνή κοινότητα μήνυμα υπεράσπισης των ανθρωπιστικών αξιών που, υποτίθεται, ότι εκφράζει η ελληνική εξωτερική πολιτική.
Ετσι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατόρθωσε το ακατόρθωτο: Να είναι παρών χωρίς να υπάρχει! Να εκπροσωπεί μια χώρα με χιλιετίες παρουσίας και να συμπεριφέρεται σαν απλός κομπάρσος σε ένα διεθνές σκηνικό όπου άλλοι γράφουν την Ιστορία. Και όταν η Ελλάδα σωπαίνει εκεί που πρέπει να μιλήσει, χάνει την αίγλη της ως δύναμη πολιτισμού, συνέχειας και ευθύνης.
