Υπάρχει μια σχεδόν θρησκευτική πίστη στις δυτικές κοινωνίες, ότι τα λεγόμενα «σοβαρά» μέσα μαζικής ενημέρωσης (όπως αποκαλούν το BBC) είναι οι θεματοφύλακες της αλήθειας, που στέκουν απέναντι στην «παραπληροφόρηση», στους «λαϊκιστές» και τους «ψεκασμένους». Αυτή η πίστη, όμως, κλονίστηκε.
Η αποκάλυψη ότι το BBC μοντάρισε την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ της 6ης Ιανουαρίου 2021, αφαιρώντας τη φράση «κλειδί» που καλούσε σε «ειρηνική και πατριωτική διαμαρτυρία» με στόχο να την παρουσιάσει ως κάλεσμα σε εξέγερση, είναι κάτι χειρότερο από «λάθος». Είναι σκόπιμη παραπληροφόρηση. Ταυτόχρονα αποτελεί απόδειξη ότι οργανισμοί πληροφόρησης σαν το BBC λειτουργούν ως μηχανισμοί παραγωγής… σεναρίων, που βολεύουν τα αφανή αφεντικά τους.
Ετσι λειτουργεί η προπαγάνδα του 21ου αιώνα. Το ψέμα της είναι μερικά αριστοτεχνικά μονταρισμένα κομμάτια αλήθειας. Τα αποσπάσματα, τα πλάνα, οι αποσιωπήσεις διαμορφώνουν συναίσθημα και αυτό μεταφράζεται σε πολιτική, οικονομική και πνευματική κυριαρχία.
Αυτό που πονάει περισσότερο το σύστημα με το ξεμπρόστιασμα και το ρεζιλίκι του BBC είναι πως όσοι αμφισβητούσαν αυτό το εξουσιαστικό οικοδόμημα, οι κατασυκοφαντημένοι σαν «ψεκασμένοι» και «συνωμοσιολόγοι», αυτοί που έλεγαν ότι «όλα τα ΜΜΕ είναι κατευθυνόμενα» φαίνεται πως σε έναν βαθμό δικαιώνονται. Το βασικό τους ένστικτο ήταν σωστό. Η ενημέρωση έχει πάψει προ πολλού να είναι ουδέτερη.
Κι αν έρθουμε λίγο στα «δικά» μας, καλό είναι να σκεφτούμε ότι οι ίδιοι «σοβαροί» δημοσιογράφοι που λοιδορούσαν κάθε φωνή αμφισβήτησης ως… γραφική, τώρα αναγκάζονται να παραδεχτούν ότι το «ιερό» BBC παραπλάνησε το κοινό του. Αν αυτό συνέβη στον παγκόσμιο κολοσσό της ενημέρωσης, τότε τι περιμένουμε από τα ελληνικά κανάλια που ζουν από αφανείς χρηματοδοτήσεις, κρατικές επιχορηγήσεις, πακέτα τύπου Πέτσα και κατευθυνόμενα διαφημιστικά κονδύλια;
Στην Ελλάδα, το μοτίβο του BBC επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. ΜΜΕ που αυτοχαρακτηρίζονται «σοβαρά» και «υπεύθυνα» λειτουργούν σαν φερέφωνα των εξουσιαστών. Από την εποχή των Μνημονίων μέχρι την πανδημία, τα Τέμπη και τα σκάνδαλα τύπου Novartis και τις υποκλοπές, η λογική είναι η ίδια: όποιος αμφισβητεί τη γραμμή του συστήματος είναι επικίνδυνος κι όποιος προσπαθεί να αποδομήσει αυτό το αφήγημα χαρακτηρίζεται «λαϊκιστής», «ακροδεξιός», «ψεκασμένος» ή «εχθρός της δημοκρατίας».
Στο τέλος, όμως, ο «ψεκασμένος» αποδεικνύεται σωστός.
