Η πατρίδα μας έχει ανάγκη από κάτι αληθινά νέο. Η κατάσταση έχει φτάσει σε τόσο οριακό σημείο, ώστε δεν περισσεύει χρόνος για ανακυκλώσεις προβληματικών καταστάσεων και «ληγμένων» πολιτικών προσώπων και προτάσεων, που προσπαθούν να πλασαριστούν σαν κάτι καινούργιο.
Η παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα, στην οποία συμμετείχε σχεδόν σύσσωμη η ξοφλημένη και εκλογικά αποδοκιμασμένη καθεστωτική Αριστερά, ήταν μία από τις πολλές προσπάθειες του απαξιωμένου πολιτικού συστήματος να μεταμφιεστεί σε… φρέσκο κι ελπιδοφόρο. Οι μόνοι που πείστηκαν από τη μάλλον θλιβερή εικόνα ήταν εκείνοι που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν συνδέσει τα προσωπικά συμφέροντά τους με τη διαιώνιση της πολιτικής καχεξίας. Οσο και να ψιμυθιώνουν το πρόσωπο της παρακμής, η ασχήμια του βγαίνει στην επιφάνεια. Αυτή η ασχήμια είναι τα πεπραγμένα του παλιού, που φτιασιδώνεται με σελίδες βιβλίων, χρήμα, εντυπώσεις και προπαγάνδα.
Ο κ. Τσίπρας δεν είναι νέος στα πράγματα. Ηταν κάποτε. Σε σχετικά νεαρή ηλικία δοκιμάστηκε ως πρωθυπουργός και προσέφερε στην Ελλάδα την προδοσία της Συμφωνίας των Πρεσπών, ένα επαχθές Μνημόνιο της Αριστεράς, κλειστές τράπεζες και capital controls, εγκληματικότητα και ραγδαία αύξηση της λαθρομετανάστευσης. Το παρελθόν του δείχνει το μέλλον του.
Το αυτό ισχύει και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που κυβερνά από το 2019 και έχει βυθίσει τους Eλληνες στα βαλτόνερα της ακρίβειας, της ανέχειας και της ανασφάλειας. Ο ίδιος και η κυβέρνησή του έχουν ναυαγήσει στα θολά νερά των σκανδάλων, όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές και άλλες συναφείς καταστάσεις που ταιριάζουν σε εγκληματικές σπείρες και όχι σε πολιτικές παρατάξεις. Για το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ δεν χρειάζεται καν να γίνει λόγος. Εκπροσωπούν κι αυτά κεφάλαια από το νοσηρό πρόσφατο παρελθόν που δεν κάνει άλλη δουλειά από το να διαλύει το παρόν και να υπονομεύει το μέλλον.
Η πολιτική σκηνή που θα αλλάξει τη ρότα, η οποία μας οδηγεί κατευθείαν στα βράχια, δεν μπορεί να στελεχωθεί από τους… παλαίμαχους της κλεπτοκρατίας, του νεποτισμού και των χρεοκοπημένων ιδεολογημάτων. Η κοινωνία πρέπει να πει ένα ηχηρό «ναι» στην πολιτική αλλαγή και ένα εξίσου ηχηρό «όχι» στην… αναπαλαίωση.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
