Η κυβέρνηση έχει τη συμπεριφορά ταχυδακτυλουργού. Ο λαγός που συνήθως βγάζει από το «καπέλο» της είναι η προβολή στο κοινό μιας ψευδαίσθησης προόδου. Οι παθογένειες της χώρας δεν ενδιαφέρουν το σύστημα εξουσίας. Πάνω απ’ όλα μεριμνά για την επικοινωνία, ενώ τα θεμελιώδη ζητήματα σιγοβράζουν. Αυτή η τακτική είναι ανεύθυνη. Υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας.
Στον τομέα της πρωτογενούς παραγωγής είναι γνωστό ότι υπάρχει μέγα πρόβλημα με την αποδιοργάνωση του αγροτοκτηνοτροφικού κλάδου. Η κυβέρνηση αρνείται να προωθήσει μια ριζική αναδιάρθρωση προς το καλύτερο. Ενώ οι αγρότες βγαίνουν στους δρόμους με τρακτέρ διαμαρτυρόμενοι για ποικίλα, φλέγοντα θέματα που τους αφορούν, το καθεστώς προβάλλει υπερβολικά έναν αγροτοσυνδικαλιστή ως εκπρόσωπο όλων, αγνοώντας τις δεκάδες χιλιάδες που αγωνίζονται στα μπλόκα. Στη συνέχεια αναδεικνύει καταγγελίες εναντίον του, με μια κλασική γκεμπελική τακτική χειραγώγησης, που αποσκοπεί να αποπροσανατολίσει από την ουσία των πραγμάτων. Αυτή η προσέγγιση είναι εγκληματική, καθώς από την εξυγίανση της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής εξαρτώνται η οικονομία και η διατήρηση του πληθυσμού στην περιφέρεια, αποτρέποντας την ερήμωση των χωριών και την αστικοποίηση.
Παρόμοια συμπεριφορά παρατηρείται και στο έγκλημα των Τεμπών, όπου 57 άνθρωποι δολοφονήθηκαν για… αδιευκρίνιστους μέχρι τώρα λόγους. Αντί η κυβέρνηση να χειριστεί πολιτικά το ζήτημα, κάνοντας τα πάντα για την απόδοση ευθυνών και τη δικαίωση των θυμάτων, επιλέγει να δαιμονοποιήσει τη Μαρία Καρυστιανού, μητέρα ενός θύματος και πρόεδρο του συλλόγου των θυμάτων. Χρησιμοποιώντας μηχανισμούς όπως το ΣΔΟΕ, το οποίο ελέγχει απόλυτα, προβαίνει σε εφόδους και έρευνες εναντίον της, ενώ η ίδια αγωνίζεται για δικαιοσύνη. Αυτή η τακτική όχι μόνο καλύπτει τις κυβερνητικές ευθύνες, αλλά πλήττει και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, μετατρέποντας τις υποψίες για συγκάλυψη σε βεβαιότητες.
Συνολικά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποτυγχάνει να κυβερνήσει ουσιαστικά, προτιμώντας φτηνές προπαγανδιστικές μεθόδους που θυμίζουν σκοτεινές εποχές. Η Ελλάδα χρειάζεται ηγέτες που λύνουν προβλήματα και δεν τα κρύβουν πίσω από προπετάσματα καπνού και «μαγικούς» καθρέφτες.
Η συνέχιση αυτής της πολιτικής θα οδηγήσει σε βαθύτερη κρίση, με την πατρίδα να πληρώνει το βαρύ τίμημα.
