Η επέτειος των Ιμίων μάς θυμίζει μια μεγάλη ντροπή κι έναν ανοιχτό λογαριασμό. Τον Ιανουάριο του 1996 η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κρίση που αποκάλυψε πόση ζημιά μπορούν να κάνουν στο έθνος η δειλία και η υποταγή στα κελεύσματα των ξένων. Η διαχείριση της κρίσης από το καθεστώς Σημίτη κατέληξε σε μια ταπεινωτική υποχώρηση ολόκληρου του έθνους και επέφερε μια βαθιά ηθική και πολιτική ζημιά με μακροχρόνιες συνέπειες.
Η υποστολή της σημαίας μας, η απώλεια τριών ηρωικών αξιωματικών μας που δεν έχει «εξηγηθεί» ακόμα επαρκώς, η αποδοχή της αποστρατιωτικοποιημένης «γκρίζας ζώνης», η αποφυγή έμπρακτης υπεράσπισης της ελληνικής κυριαρχίας και το μήνυμα «no flags, no troops» μαρτυρούν την κατάντια ενός καθεστώτος που σάπισε την Ελλάδα.
Από τότε, η Τουρκία απέκτησε ένα πολύτιμο εργαλείο: την αμφισβήτηση. Κέρδισε στρατηγικό χρόνο, διπλωματικό προηγούμενο και την εντύπωση ότι η χώρα μας, υπό πίεση, μπορεί να μετακινηθεί από τις πάγιες θέσεις της. Τα οφέλη για την Αγκυρα ήταν και τακτικά και στρατηγικά. Εδραιώθηκε η θεωρία των γκρίζων ζωνών, άνοιξε ο δρόμος για κλιμάκωση απαιτήσεων στο Αιγαίο και καλλιεργήθηκε η πεποίθηση ότι ο αναθεωρητισμός «αποδίδει».
Η ζημιά, ωστόσο, δεν ήταν μόνο εξωτερική. Στο εσωτερικό υπονομεύτηκε η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δυνατότητα του κράτους να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα. Η μνήμη των τριών αξιωματικών που χάθηκαν έγινε σύμβολο ευθύνης που δεν μπορεί να φτιασιδωθεί με επικοινωνιακά ψιμύθια.
Η επούλωση των πληγών που άνοιξε η προδοσία των Ιμίων δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη λήθη ούτε με τον συμψηφισμό ευθυνών. Προϋποθέτει σαφή πολιτική, ηθική και ιστορική αποδοκιμασία του καθεστώτος Σημίτη και των προσώπων που το στελέχωσαν και διαχειρίστηκαν την κρίση. Χωρίς ονομαστικό καταλογισμό ευθυνών, τα λάθη επαναλαμβάνονται και οι υποχωρήσεις κανονικοποιούνται.
Ο Ελληνισμός, ενωμένος, πρέπει να στείλει μήνυμα σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η δειλία, η ενδοτικότητα, η ιδιοτέλεια και η μικροψυχία της εποχής Σημίτη ανήκουν σε ένα μακρινό, λαομίσητο παρελθόν.
