Η κυβερνητική προπαγάνδα πάντοτε υποχωρεί μπροστά στην προέλαση της πεισματάρας πραγματικότητας. Ομως ακόμη και τότε δεν γεφυρώνεται η απόσταση που χωρίζει τους εξουσιαστές από τον λαό. Απλώς ισχυροποιείται η πεποίθηση όσων κυβερνούν ότι οι πολλοί φταίνε για τα δεινά τους και η δική τους εξουσία είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην κοινωνία.
Τα παραπάνω αναφέρονται με αφορμή την αχαρακτήριστη ατάκα της Χριστίνας Αλεξοπούλου, βουλευτίνας της Ν.Δ., «ο τζάμπας πέθανε», όταν αναφερόταν στη δυσκολία των εκπαιδευτικών που υπηρετούν σε άλλη πόλη από τη δική τους να τα βγάλουν πέρα με τον χαμηλό μισθό, τα υψηλά ενοίκια και τα αυξημένα έσοδα. Σίγουρα αυτή η κυρία, για να ξεστομίζει τέτοιες προκλητικές και αντικοινωνικές χοντράδες, δεν αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο δυσκολία στην καθημερινότητά της σε ό,τι αφορά το… ισοζύγιο εσόδων και εξόδων. Αλλωστε, ο «τζάμπας» που «πέθανε» για τους μη έχοντες ζει και βασιλεύει για τους βουλευτές, τους υπουργούς, τον πρωθυπουργό και τους κολαούζους του καθεστώτος Μητσοτάκη, που αυξάνουν τις προσωπικές περιουσίες τους.
Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να υπενθυμιστεί και η φράση «περί μιζέριας» του Αδωνη Γεωργιάδη, την οποία είπε τον Δεκέμβριο του 2024, αποπειρώμενος να πείσει το πανελλήνιο ότι στην Ελλάδα δεν είμαστε φτωχοί αλλά αισθανόμαστε φτωχοί! Πάντως, η λέξη «τζαμπατζήδες» επαναλαμβάνεται εμμονικά από τους τυχεράκηδες που χρυσοπληρώνονται από το υστέρημα του λαού. Απαντες μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους ότι έτσι είχε αποκαλέσει τους ανεμβολίαστους ο Κυριάκος Μητσοτάκης!
Η «δημοκρατία» σήμερα σε αποκαλυπτικό άρθρο της αποδεικνύει ότι η φτώχεια και η εξαθλίωση στην Ελλάδα είναι… σταθερές της καθημερινότητας των πολιτών. Τα αποτελέσματα της κυβερνητικής πολιτικής, όπως έχουν καταγραφεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο, την ΕΛ.ΣΤΑΤ. και τη Eurostat, είναι τα αναμενόμενα των πράξεων, των παραλείψεων και των προθέσεων των «αρίστων» που οικοδομούν την «Ελλάδα 2.0» του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Γι’ αυτό λοιπόν οι βουλευτές και οι υπουργοί της Ν.Δ., όταν αναφέρονται στον ελληνικό λαό, καλύτερα να βουτάνε τη γλώσσα στο μυαλό τους, αν έχουν, παρά στο δηλητήριο που παράγει η αλαζονεία της εξουσίας.
Δεν αντέχει ο τόπος μας νεοφιλελεύθερες «Αντουανέτες».
