Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που μέχρι πρόσφατα είχε κουρνιάσει φοβισμένα κάτω από τις σελίδες της Διακήρυξης των Αθηνών, τώρα επιδίδεται σε ένα κρεσέντο υποκριτικού πατριωτισμού γύρω από την αποστολή όπλων στην Κύπρο, αποκαλύπτοντας μια κραυγαλέα αντίφαση, που εκθέτει την πολιτική της υποκρισία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε δηλώσεις του για την αποστολή φρεγατών και μαχητικών F-16 στη Μεγαλόνησο, επισήμανε ότι «η Ελλάδα είναι παρούσα όπου το εθνικό καθήκον καλεί» και πως οι Ενοπλες Δυνάμεις τίθενται «στην υπηρεσία του οικουμενικού Ελληνισμού». Στο ίδιο μοτίβο και ο «λαγός» του πρωθυπουργού, ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος κόμπασε ότι «σήμερα η Ελλάδα άδραξε την ευκαιρία, έστειλε δυνάμεις στην Κύπρο, χωρίς η Τουρκία να μπορεί να πει απολύτως τίποτε. Ανάγκασε και άλλες χώρες να ακολουθήσουν, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, και έδειξε ηγεσία στην περιοχή της. Η Ελλάδα είναι ο πρωταγωνιστής πλέον και η Τουρκία ο θεατής».
Αυτές οι «πατριωτικές» κορόνες συνοδεύονται από μια έμμεση αμφισβήτηση του πατριωτισμού της αντιπολίτευσης, με τον Μητσοτάκη να υπονοεί ότι όσοι ζητούν ενημέρωση για την εμπλοκή μας στον πόλεμο είναι «επαγγελματίες ανησυχούντες».
Τούτη η ξαφνική «πατριωτική» αφύπνιση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πολυετή σιωπή της κυβέρνησης μπροστά στις τουρκικές προκλήσεις. Επί χρόνια η Τουρκία αμφισβητεί ανοιχτά τη νομιμότητα των ελληνικών και κυπριακών ερευνών για φυσικό αέριο στην ανατολική Μεσόγειο, εκδίδοντας NAVTEX, παρενοχλώντας πλοία και απειλώντας με «Γαλάζια Πατρίδα» που καταπατά το μισό Αιγαίο.
Η κυβέρνηση κομπορρημονεί για το «αυτονόητο», την υπεράσπιση της Κύπρου από ιρανικές επιθέσεις, ενώ σιωπά για τις διαρκείς τουρκικές παραβιάσεις, που απειλούν άμεσα την εθνική κυριαρχία. Ο Μητσοτάκης, που τώρα δηλώνει ότι «η σημαία και η καρδιά μας είναι στην Κύπρο», πού βρισκόταν όταν η Τουρκία παρεμπόδιζε ενεργειακά projects με το Ισραήλ και την Κύπρο; Αυτή η επιλεκτική πατριωτική ρητορεία δεν πείθει. Εκθέτει την ίδια την κυβέρνηση που χρησιμοποιεί την εθνική άμυνα για πρόσκαιρα επικοινωνιακά κέρδη.
Ωραία τα μεγάλα λόγια, αλλά παραμένουν λόγια. Οι πράξεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, από το 2019 μέχρι σήμερα, είναι αναντίστοιχες με τις «αγέρωχες» παρόλες των στελεχών της.
