Η «δημοκρατία» το έχει γράψει εκατοντάδες φορές και η κυβέρνηση δεν κουράζεται να προσποιείται ότι… αιφνιδιάζεται: Κάθε φορά που ξεσπά ένας πόλεμος κάπου στον κόσμο, στην Ελλάδα, πριν ακόμη φανεί πραγματικά οποιαδήποτε επίπτωση στην αγορά, οι τιμές παίρνουν την ανηφόρα. Ο πόλεμος στο Ιράν κατέστη πλέον το νέο πρόσχημα. Η βενζίνη ανεβαίνει, το ντίζελ ανεβαίνει, και μαζί τους, σχεδόν νομοτελειακά, ακριβαίνει η καθημερινότητα.
Το πρόβλημα είναι και η αύξηση των τιμών και η προκλητική ταχύτητα με την οποία εμφανίζεται. Τα καύσιμα που βρίσκονται σήμερα στις δεξαμενές των πρατηρίων δεν αγοράστηκαν χθες. Τα περισσότερα έχουν τιμολογηθεί εβδομάδες προτού ξεσπάσει η σύγκρουση. Κι όμως, οι τιμές ανεβαίνουν σαν να έχει ήδη μετακυλιστεί το νέο κόστος σε όλη την αλυσίδα! Δηλαδή, ο πόλεμος χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία πριν καν προκύψει αληθινή οικονομική επίπτωση.
Και κάπου εκεί λάμπει διά της απουσίας του το κράτος. Η κυβέρνηση μιλά για «παρακολούθηση της αγοράς» και «ελέγχους», αλλά για τον κόσμο που πληρώνει στο ταμείο αυτά ακούγονται όλο και περισσότερο σαν τυπικές ανακοινώσεις χωρίς αντίκρισμα. Γιατί όταν οι αυξήσεις περνούν τόσο γρήγορα από το διεθνές γεγονός στην αντλία και μετά στο ράφι, κάποιος θα έπρεπε να ρωτήσει πολύ απλά: με ποια τιμολόγια αγοράστηκαν αυτά τα προϊόντα;
Δεν πρόκειται για κάποια περίπλοκη οικονομική εξίσωση. Δεν χρειάζεται να έχεις πτυχίο από το… Χάρβαρντ για να καταλάβεις τον εμπαιγμό, την απάτη. Ο εργαζόμενος που γεμίζει το ρεζερβουάρ του ή η οικογένεια που βλέπει τον λογαριασμό στο σούπερ μάρκετ να φουσκώνει δεν «παίζει» σε χρηματιστήριο ενέργειας. Ζει με έναν μισθό που τελειώνει όλο και νωρίτερα μέσα στον μήνα.
Με την απραξία της κυβέρνησης στέλνεται το μήνυμα στους κερδοσκόπους ότι όποιος προλάβει να αυξήσει πρώτος κερδίζει. Κι αντί για έργα, η κυβέρνηση συνεχίζει να μοιράζει δεξιά κι αριστερά κούφια λόγια.
Ετσι επιβεβαιώνεται αυτό που έγραφε χθες η στήλη «δημοκράτης» στην ιστοσελίδα της εφημερίδας μας, dimokratia.gr, για το σύστημα διακυβέρνησης Μητσοτάκη: «Δεν έχει σημασία τι κάνουμε, αλλά τι λέμε ότι κάνουμε».
