Ο αυριανός εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς είναι καλή αφορμή να αναλογιστούμε τις… εκπτώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα των εργαζομένων. Μας έχει απομείνει η γιορτή, όχι όλα όσα συμβολίζει και αυτά για τα οποία πάλεψαν και παλεύουν οι άνθρωποι του μόχθου.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για κάθε μικρή αύξηση του κατώτατου μισθού, παρουσιάζοντάς την ως ιστορική κατάκτηση. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Οι αυξήσεις αυτές δεν καλύπτουν ούτε το κλάσμα των ανατιμήσεων στο κόστος διαβίωσης. Tα είδη πρώτης ανάγκης, τα καύσιμα, τα ενοίκια, τα δίδακτρα στα φροντιστήρια – όλα έχουν σκαρφαλώσει στα ουράνια, ενώ οι αμοιβές των Ελλήνων έχουν κατρακυλήσει στα Τάρταρα.
Με μέσο ετήσιο μισθό γύρω στα 18.000 ευρώ, η Ελλάδα παραμένει δεύτερη από το τέλος στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με λιγότερο από το μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου (39.800 ευρώ κατ’ έτος). Οι όποιες «θεσμοθετημένες» αυξήσεις εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό στα τρόφιμα, στην ενέργεια και τη στέγαση. Ο εργαζόμενος βλέπει τα έσοδά του να… εξατμίζονται πριν καν φτάσει στο τέλος του μήνα, ενώ η κυβέρνηση διαφημίζει μια «ανάπτυξη» που δεν αγγίζει την τσέπη του.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ελλάδα συγκλίνει πλέον επικίνδυνα με χώρες που παλιά ανήκαν στο ανατολικό μπλοκ. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, με ταχύτερους ρυθμούς αύξησης μισθών τα τελευταία χρόνια, τείνουν να μας πλησιάσουν ή και να μας ξεπεράσουν σε ορισμένους δείκτες. Η Αλβανία, εκτός Ε.Ε. ακόμα, δείχνει ανάλογη δυναμική. Χώρες που πριν από λίγες δεκαετίες θεωρούνταν «πίσω» μας, σήμερα μας κοιτάζουν στα μάτια ή μας προσπερνούν σε απολαβές, ενώ εμείς παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε μια μνημονιακή λογική χαμηλών μισθών και υψηλών φόρων.
Το αποτέλεσμα είναι μαζική φυγή νέων στο εξωτερικό, δημογραφική κατάρρευση και μια κοινωνία όπου η εργασία δεν εξασφαλίζει πια ούτε τα βασικά. Η κυβέρνηση συνεχίζει τον… χαβά της. Πορεύεται με αυξήσεις «ψίχουλα» και με επικοινωνιακά τρικ, ενώ οι Ελληνες εργαζόμενοι παραμένουν οι φτωχοί συγγενείς της Ευρώπης.
