Τα νοσοκομεία τσαντιροποιούνται και καταντούν χώροι μαρτυρίου για ασθενείς, νοσηλευτές και γιατρούς, και ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης κάνει τον δικηγόρο των Ρομά. Ο λόγος γίνεται για την τραγική απώλεια της νοσηλεύτριας στο Νοσοκομείο Ναυπλίου, που φέρνει στην επιφάνεια με τον πιο σκληρό τρόπο την πλήρη κατάρρευση της ασφάλειας στο δημόσιο σύστημα υγείας.
Πριν καν διενεργηθεί Ενορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ), πριν ληφθούν επίσημες καταθέσεις από αυτόπτες μάρτυρες και ενώ οι καταγγελίες του, Μιχάλη Γιαννάκου, προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων) για άγριο προπηλακισμό του θύματος από ομάδα Ρομά συγκλονίζουν, ο υπουργός Υγείας έσπευσε να «αποφανθεί» διαδικτυακά ότι τα γεγονότα δεν συνδέονται με τον θάνατό της. Η ταχύτητα με την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να κλείσει το θέμα, υποβαθμίζοντας το ακραίο στρες που υπέστη μια εργαζόμενη την ώρα του καθήκοντος, αποτελεί μνημείο πολιτικού κυνισμού και αθλιότητας.
Πέρα από την επικοινωνιακή διαχείριση της τραγωδίας, η ουσία παραμένει αμείλικτη: Τα ελληνικά νοσοκομεία έχουν μετατραπεί σε χώρους ανεξέλεγκτης αυθαιρεσίας και φόβου. Γιατροί, νοσηλευτές και ασθενείς βρίσκονται καθημερινά στο έλεος συμμοριών Ρομά που εισβάλλουν στα Επείγοντα, τραμπουκίζουν το προσωπικό, απειλούν για να παρακάμψουν τη σειρά προτεραιότητας και μετατρέπουν τους θαλάμους σε καταυλισμούς. Η χρήση των υποδομών, από κρεβάτια μέχρι κοινόχρηστους χώρους υγιεινής, γίνεται χωρίς κανέναν έλεγχο, την ίδια ώρα που οι απλοί πολίτες περιμένουν ώρες στις αναμονές. Η καθημερινότητα των εργαζομένων έχει μετατραπεί σε μια διαρκή μάχη επιβίωσης, με την ψυχολογική και σωματική τους ακεραιότητα να εκτίθεται καθημερινά σε ακραίο κίνδυνο.
Η κυβέρνηση παρακολουθεί αυτή την κατάσταση σαν θεατής, επιδεικνύοντας παροιμιώδη αδράνεια. Οι βαρύγδουπες προεκλογικές και μετεκλογικές υποσχέσεις για την εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας και οι εξαγγελίες για μόνιμη παρουσία της στυνομίας ή ειδικά μέτρα στους καταυλισμούς αποδείχθηκαν κενό γράμμα. Το έργο της Πολιτείας στον τομέα αυτόν είναι απολύτως μηδενικό.
Αντί για ουσιαστική φύλαξη των νοσηλευτικών ιδρυμάτων και αυστηρή εφαρμογή του νόμου, εισπράττουμε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
Η απαξίωση του ΕΣΥ δεν αποτυπώνεται μόνο στις ελλείψεις προσωπικού και υλικών, αλλά και στην πλήρη αδυναμία του κράτους να εγγυηθεί τη στοιχειώδη ασφάλεια μέσα στα ίδια του τα νοσοκομεία.
