Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πολλά έχει διαπράξει. Το χειρότερο όλων είναι πως όλο και συχνότερα κάνει απόπειρες επιβολής απόλυτης κυριαρχίας στους θεσμούς, υπονομεύοντας το κράτος δικαίου. Αυτό έχει γίνει αντιληπτό από τους πολίτες, από συλλογικούς φορείς, αλλά και από την ίδια την Ε.Ε.
Χθες έγινε κάτι που ενίσχυσε αυτή την αίσθηση: Ο λόγος για την αποχή ανώτατων δικαστών από τη διαδικασία ακρόασης στη Βουλή για την επιλογή της νέας ηγεσίας του Αρείου Πάγου.
Κλήθηκαν οι υποψήφιοι ώστε να παρουσιαστούν ενώπιον των εκπροσώπων των κομμάτων και δεν προσήλθαν άπαντες στη διαδικασία. Οπως ήδη αναφέρθηκε στα ΜΜΕ, από την ακρόαση των αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου απουσίασαν οι περισσότεροι, κάτι που θεωρείται πρωτοφανές.
Είναι η πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική Ιστορία που η ανησυχία για τη συρρίκνωση των δημοκρατικών εγγυήσεων λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις. Από τον ασφυκτικό έλεγχο των ανεξάρτητων Αρχών μέχρι τις μεθοδεύσεις στις κοινοβουλευτικές εξεταστικές επιτροπές και τις διαδικασίες της συνταγματικής αναθεώρησης γίνεται σαφές ότι το καθεστώς Μητσοτάκη δεν επιθυμεί θεσμική ενδυνάμωση της χώρας. Μόνο υπακοή.
Είναι αυτονόητο ότι η διατήρηση των διακριτών ρόλων των εξουσιών αποτελεί το θεμέλιο κάθε λειτουργικής δημοκρατίας. Τώρα, όμως, η εκτελεστική εξουσία επιδεικνύει μια συστηματική και απεγνωσμένη τάση να ελέγξει, να χειραγωγήσει ή να απονευρώσει κάθε ανεξάρτητο θεσμικό αντίβαρο. Γι’ αυτό το πολίτευμα αντιμετωπίζει βαθύ δομικό πρόβλημα.
Μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, η στάση των ανωτάτων δικαστών δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Η έντονη αναστάτωση και οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται στους κόλπους της Δικαιοσύνης αποτελούν ηχηρό καμπανάκι κινδύνου. Οι δικαστικοί λειτουργοί, ως θεματοφύλακες του Συντάγματος, καλούνται να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στην κυβερνητική… βουλιμία. Η δημόσια έκφραση της δικής τους ανησυχίας δείχνει ότι το ποτήρι της υπομονής ξεχείλισε και ότι τμήμα της Δικαιοσύνης αρνείται να μετατραπεί σε θεραπαινίδα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας.
Η προσπάθεια ελέγχου των πάντων από το Μέγαρο Μαξίμου αλλοιώνει το DNA της δημοκρατίας μας. Αν οι ανώτατοι δικαστές κρατήσουν σταθερή και ανυποχώρητη στάση υπεράσπισης της ανεξαρτησίας τους, υπάρχει ελπίδα ανάσχεσης αυτού του αυταρχικού κατήφορου. Αν όχι, η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια ανεπανόρθωτη θεσμική κρίση.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
