Το απωθητικό θέαμα του πρόσφατου διαδικτυακού διαλόγου ανάμεσα στον Αδωνι Γεωργιάδη και τον Στέφανο Κασσελάκη προσφέρει μια θλιβερή αλλά άκρως αποκαλυπτική και, τελικά, ωφέλιμη για τον λαό μικρογραφία της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής σκηνής. «Εξ όνυχος τον λέοντα» έλεγαν οι αρχαίοι. Στην προκειμένη περίπτωση το ρεσιτάλ αλληλοκολακείας και πολιτικής φαιδρότητας μεταξύ του υπουργού Υγείας και του πρώην αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ και νυν επικεφαλής του φθίνοντος κομματιδίου «Δημοκράτες» αποτελεί το «νύχι του λέοντα» του τεράστιου πολιτικού ελλείμματος που κατατρώει τις σάρκες της χώρας.
Σε αυτή τη συζήτηση εκφράστηκε με ηχηρό τρόπο η θεσμική αποσύνθεση της έννοιας «αντιπολίτευση». Αντί για σκληρή, δομική κριτική στην κατάρρευση του ΕΣΥ, στη μάστιγα της ακρίβειας και τη γενικευμένη ανασφάλεια, ο κ. Κασσελάκης αναλώθηκε σε μια lifestyle εξομολόγηση για το πώς «του την είχε στημένη» ο Αλέξης Τσίπρας, την ώρα που ο υπουργός τον χτυπούσε φιλικά στην πλάτη, προσφέροντάς του… προστασία. Φαντάζει σαν φτηνό, κακοστημένο θέατρο ο «λαγός» του Μαξίμου, Αδωνις Γεωργιάδης, να χαριεντίζεται δημόσια με τον Στέφανο Κασσελάκη και να λέει ότι θα μπορούσε να τον καλωσορίσει στη Νέα Δημοκρατία με τη φράση «πολύ δεξιός μάς βγαίνεις».
Αυτή ακριβώς η κάκιστη κι αβάσταχτα… ελαφρή «ποιότητα» της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο και τον ισχυρότερο σύμμαχο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι ο παράγοντας που εξασφαλίζει τη μακροημέρευση της χειρότερης μεταπολιτευτικής κυβέρνησης, η οποία παραμένει στο απυρόβλητο, όχι επειδή παράγει έργο, αλλά επειδή δεν αντιμετωπίζει σοβαρό αντίλογο. Οταν η εναλλακτική πρόταση εξουσίας εξαντλείται σε κοσμικές συζητήσεις, εσωκομματικά ξεκατινιάσματα και ιδεολογικές συνθηκολογήσεις με τον ίδιο τον πολιτικό αντίπαλο, ο κυβερνητικός αυταρχισμός και η αλαζονεία ριζώνουν ανεμπόδιστα.
Το σύστημα Μητσοτάκη τρέφεται από την ανυπαρξία μιας συγκροτημένης, μαχητικής και αξιόπιστης αντιπολίτευσης. Θα συνεχίσει να επιβιώνει όσο καιρό το πολιτικό προσκήνιο θα κυριαρχείται από πρόσωπα που αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν τηλεοπτικό σόου και προσωπικό νταραβέρι. Η Ελλάδα μας χρειάζεται επειγόντως μια πραγματική, σοβαρή αντιπολίτευση που θα συγκρουστεί με το κατεστημένο. Δεν υπάρχει χρεία «βολικών» συνομιλητές που νομιμοποιούν την παρακμή με γελάκια και φιλοφρονήσεις.
