Στη χθεσινή συζήτηση που έγινε στη Βουλή για την ακρίβεια μάθαμε για «συνεννόηση» του Κυριάκου Μητσοτάκη με τα… διυλιστήρια προκειμένου να «συγκρατηθούν» οι τιμές στα καύσιμα. Αυτό είναι το τελευταίο επεισόδιο σε ένα έργο που έχουμε ξαναδεί, όπου οι θεσμοί παρακάμπτονται για χάρη των προσωπικών επαφών.
Πριν από λίγες ημέρες, στις 6 Ιουλίου, η «δημοκρατία» έγραφε για τις «δεσμεύσεις» της «επιχειρηματικότητας» στον πρωθυπουργό να συγκρατηθούν οι τιμές. Πρόκειται για καθαρή κοροϊδία, όπου ο πρωθυπουργός των εύκολων υποσχέσεων εμφανίζεται να συμφωνεί προφορικά με τους ισχυρούς, την ώρα που η ακρίβεια συνεχίζει να καλπάζει.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κυβερνά σαν πρωθυπουργός μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας, αλλά σαν ένας τριτοκοσμικός φύλαρχος που κάνει ό,τι θέλει, αφού το έχει συμφωνήσει πρώτα με το κεφάλαιο. Σε μια κανονική δημοκρατία υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν υπουργεία με συγκεκριμένες αρμοδιότητες και, φυσικά, υπάρχουν ανεξάρτητες Αρχές που ελέγχουν την αγορά, χτυπούν τα καρτέλ και επιβάλλουν τσουχτερά πρόστιμα στην αισχροκέρδεια.
Εδώ όμως ζούμε το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Ο πρωθυπουργός επιλέγει συνειδητά να παρακάμψει κάθε θεσμό. Δηλώνει ότι προχωρεί σε απευθείας, προσωπικές «συμφωνίες κυρίων» με τους μεγαλοεπιχειρηματίες που ελέγχουν τα ράφια και τις τιμές. Αυτή η πρακτική τελικά θυμίζει περισσότερο καθεστώς μπανανίας παρά ευρωπαϊκό κράτος δικαίου. Θα μάθουμε ποτέ τι ακριβώς συζητά ο κ. Μητσοτάκης πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου και σε τι συμφωνεί με τους ισχυρούς ερήμην του ελληνικού λαού;
Πάντως, οι δήθεν αυστηρές προειδοποιήσεις και οι «δεσμεύσεις» της επιχειρηματικότητας φαντάζουν στον λαό σαν κακόγουστο προεκλογικό θέατρο, σαν μια επικοινωνιακή φούσκα. Αντί για πραγματικούς ελέγχους και πάταξη της κερδοσκοπίας, ανεβαίνει από την κυβερνητική προπαγανδιστική μηχανή μια… παράσταση όπου ο πρωθυπουργός εμφανίζεται ως ο μοναδικός διαμεσολαβητής πλούσιων και φτωχών!
Αυτή η συμπεριφορά υποτιμά τη νοημοσύνη μας. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από έναν ηγεμόνα που κάνει δημόσιες σχέσεις με τα μεγάλα συμφέροντα και μοιράζει υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Εχει ανάγκη από κράτος που λειτουργεί. Τόσο απλό και τόσο δύσκολο να το συλλάβουν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του.
