Η πρόσφατη δήλωση του υπουργού Υγείας και αντιπροέδρου της Ν.Δ., Αδωνη Γεωργιάδη, αναφορικά με το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με ένα μελλοντικό κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, είναι ακόμα μια απόδειξη της ευκολίας του στους… ελιγμούς.
Βλέπει πλέον καθαρά το φάσμα της απώλειας της αυτοδυναμίας και την αποδυνάμωση της κυβερνητικής επιρροής. Γι’ αυτό σπεύδει να ρίξει γέφυρες (κυρίως προσωπικές) προς τον πρώην πρωθυπουργό. Ωστόσο, η κίνηση αυτή κραυγάζει ότι αποτελεί μια αγωνιώδη προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης. Αυτό δεν αιφνιδιάζει. Είναι πάγιο χαρακτηριστικό των λόγων και των πολιτικών παρεμβάσεων του κ. Γεωργιάδη. Ομως, αυτό που κάνει αληθινά εντύπωση στο κοινό είναι η βαθιά θεσμική παρακμή που εκφράζουν τέτοιες δηλώσεις.
Στην τοποθέτηση Γεωργιάδη σοκάρει ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη λειτουργία της παράταξής του. Θέτει ως απαράβατο όρο για οποιαδήποτε σύμπραξη την παραμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία. Μας υπενθυμίζει με κυνικό τρόπο ότι η Ν.Δ. και η κυβέρνηση δεν αποτελούν συλλογικά όργανα παραγωγής πολιτικής, αλλά προσωπική ιδιοκτησία του αρχηγού.
Για να δικαιολογήσει μάλιστα αυτό το πρωτόγονο πολιτικό «συμβόλαιο», επικαλέστηκε μια δημοσκόπηση, υποστηρίζοντας ότι «κερδίζει ο Μητσοτάκης με 12 μονάδες». Η ουσία της δημοκρατίας και οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί θυσιάζονται στον βωμό των ποσοστών ενός προσώπου. Δεν επιτρέπεται να αλλάξει ο πρωθυπουργός, επειδή έτσι προστάζουν οι μετρήσεις και η αυλή του Μαξίμου. Με αυτή τη λογική το κόμμα παύει να υφίσταται ως ζωντανός οργανισμός, ως εκφραστής μερίδας του εκλογικού κοινού, ως φορέας ιδεών και ιστορικής μνήμης ή ως δημοκρατική δομή. Κατάντησε άβουλο όχημα, σε έναν μηχανισμό που υπηρετεί τυφλά τις προσωπικές φιλοδοξίες του επικεφαλής του.
Αυτή η προσέγγιση αποκαλύπτει την πλήρη αποσύνθεση της θεσμικής λειτουργίας της χώρας. Οταν η κυβερνητική σταθερότητα και οι εθνικές συμμαχίες εξαρτώνται αποκλειστικά από τα… γούστα ενός προσώπου, τότε δεν μιλάμε για σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα, αλλά για μια ιδιότυπη πολιτική «φυλή». Δεν υπάρχει συλλογικότητα, δεν υπάρχει ιδεολογική πυξίδα, δεν υπάρχει εσωκομματική δημοκρατία.
Υπάρχει μόνο ο φύλαρχος, γύρω από τον οποίο οφείλουν όλοι να στοιχίζονται, ακόμη και όταν το καράβι βυθίζεται. Και τώρα βυθίζεται. Γρήγορα…
