Διαρκώς μας λένε ότι η «ένταξη», η «ανοχή» και η «διαφορετικότητα» θα λειτουργήσουν θετικά στην υπόθεση της μαζικής λαθρομετανάστευσης. Η πραγματικότητα λέει άλλα: τον νόμο του ξίφους που εφαρμόζουν οι ισλαμιστές.
Η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στο Βερολίνο, με κύριο ύποπτο έναν 21χρονο ισλαμιστή, οπαδό του ISIS, έρχεται να προσθέσει ακόμα έναν τραγικό κρίκο στην αλυσίδα της βίας που μαστίζει τα τελευταία χρόνια τη Γηραιά Ηπειρο. Το περιστατικό αυτό είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα μιας βαθύτερης, δομικής κρίσης που βιώνει ο δυτικός κόσμος. Η δογματική προσήλωση στον πολυπολιτισμό και η ανεξέλεγκτη, μαζική εισαγωγή πληθυσμών από την Αφροευρασία είναι επιλογές αυτοχειρίας.
Για την Ευρώπη συνολικά, και ιδιαίτερα για την Ελλάδα, η πολιτική είναι ιστορικά παράλογη. Το έθνος μας πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος και υπέμεινε δοκιμασίες για να απελευθερωθεί από τη μακρόχρονη σκλαβιά στον Τούρκο, τον αδίστακτο ισλαμιστή δυνάστη. Η ιστορική μνήμη επιβάλλει διαρκή εγρήγορση και όχι εγκληματική αφέλεια απέναντι σε ιδεολογίες, δογματισμούς και νοοτροπίες που στέκονται στον αντίποδα των ευρωπαϊκών αξιών, της ελευθερίας, της ισότητας των φύλων και του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Η υπόσχεση των τεχνοκρατών ότι η μαζική μεταναστευτική εισροή θα λύσει τα οξεία προβλήματα της Δύσης, όπως το Δημογραφικό ή την καχεξία του ασφαλιστικού συστήματος, καταρρέει παταγωδώς υπό το βάρος των εξελίξεων. Τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με την αλλοίωση της σύνθεσης του πληθυσμού. Αντίθετα, δημιουργεί επικίνδυνες παράλληλες κοινωνίες, γκετοποίηση αστικών περιοχών και ανεξέλεγκτες εστίες ριζοσπαστικοποίησης.
Δεν είναι ανεκτική μια κοινωνία όταν αρνείται να προστατεύσει τα σύνορά της και την πολιτισμική της ταυτότητα. Είναι θνήσκουσα. Αποδεχόμενοι παθητικά την αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού, υπονομεύουμε τα ίδια τα θεμέλια του πολιτισμού μας.
Ο δρόμος που ξεκινά από την τυφλή αποδοχή του πολυπολιτισμού καταλήγει στη σταδιακή επιβολή ακραίων, μισαλλόδοξων αδιεξόδων, όπως η σαρία. Η προστασία της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, της εθνικής κυριαρχίας και της ασφάλειας των πολιτών πρέπει, επιτέλους, να καταστεί η απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. Αυτό, φυσικά, δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν πρωθυπουργός είναι ένας δηλωμένος «αντινατιβιστής», όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
