Σήμερα συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από εκείνη τη μαύρη μέρα του Αυγούστου του 1996, όταν ο Σολωμός Σολωμού έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες Τούρκων τη στιγμή που προσπαθούσε να κατεβάσει τη σημαία του κατοχικού ψευδοκράτους στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας. Τρεις ημέρες νωρίτερα, 11 Αυγούστου, αγέλη ανθρωπόμορφων τεράτων, των διαβόητων Γκρίζων Λύκων, είχε λιντσάρει μέχρι θανάτου τον Τάσο Ισαάκ, στο ίδιο σημείο.
Τρεις δεκαετίες μετά, η μνήμη τους θα έπρεπε να μας κάνει να ντρεπόμαστε. Το γεγονός ότι κανένας από τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, παρά το πλήθος βιντεοληπτικού υλικού και τις πλήρεις ταυτοποιήσεις, δεν έχει οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη, αποτελεί μια διαρκή ανοιχτή πληγή. Το όνειδος βαραίνει εξίσου το ελληνικό κράτος και την Κυπριακή Δημοκρατία, οι οποίες αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων, εγκλωβισμένες σε μια φοβική διπλωματία αδράνειας.
Τα διεθνή εντάλματα σύλληψης παρέμειναν ξεχασμένα στα συρτάρια των διεθνών οργανισμών, ενώ οι ατιμώρητοι δολοφόνοι όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά ανελίχθηκαν σε πολιτικούς παράγοντες του κατοχικού καθεστώτος. Η ανεπάρκεια Αθήνας και Λευκωσίας να ασκήσουν ουσιαστική διπλωματική πίεση και να απαιτήσουν την εφαρμογή όσων προβλέπει το διεθνές δίκαιο οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.
Τόση η κατάντια μας, ώστε έχουμε φτάσει στο σημείο να βλέπουμε τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας να κάνει δουλοπρεπέστατες υποκλίσεις στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στον πρόεδρο, δηλαδή, της γείτονος, του οποίου το κόμμα συγκυβερνά με τους Γκρίζους Λύκους, την ίδια ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση που δολοφόνησε τον Ισαάκ και τον Σολωμού.
Η επίκληση Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη της… ηρεμίας στα «νερά» και της ελληνοτουρκικής προσέγγισης οικοδομείται πάνω στην παραγραφή της ιστορικής μνήμης και την ουσιαστική αμνήστευση των εγκλημάτων.
Στα τριάντα χρόνια από τη θυσία των δύο παλικαριών, το ελάχιστο χρέος που έχουμε όλοι μας απέναντι στην Ιστορία και το έθνος δεν είναι τα μνημόσυνα. Πρέπει να κάνουμε πολιτικές αλλά και προσωπικές επιλογές που θα οδηγήσουν στο ποθούμενο: τη δημιουργία Πολιτείας η οποία θα διεκδικεί το δίκαιο χωρίς υποκλίσεις και υποχωρήσεις.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
