Η σημερινή αποκάλυψη της «δημοκρατίας» είναι ανατριχιαστική. Το σκάνδαλο της Siemens ίσχυσε μόνο σε βάρος του ελληνικού έθνους, του λαού και του κράτους. Ουδείς άλλος ζημιώθηκε, και ειδικά οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, από αυτό.
Στο βασικό πρωτοσέλιδο θέμα της εφημερίδας μας, μεταξύ άλλων, αναφέρει τα εξής: «Με μια απόφαση-πρόκληση που προσβάλλει κάθε έννοια απόδοσης δικαίου η γερμανική Δικαιοσύνη ενταφίασε πανηγυρικά τις αξιώσεις του ΟΤΕ από τη Siemens, απαλλάσσοντας την αμαρτωλή εταιρία από τις υποχρεώσεις της. […] Πρώτες οι ελληνικές κυβερνήσεις διέγραψαν τα χρέη της Siemens με τον επαίσχυντο εξωδικαστικό συμβιβασμό από τον οποίο το Ελληνικό Δημόσιο δεν εισέπραξε ούτε σεντ σε μετρητά, ακολούθησε η ελληνική Δικαιοσύνη που έσπευσε να απαλλάξει τους πρωταγωνιστές των “μαύρων ταμείων” από τις ποινικές τους ευθύνες και τώρα οι ίδιοι οι Γερμανοί έρχονται να χαρίσουν στη Siemens τα βεβαιωμένα χρέη της».
Οι Γερμανοί, που λάδωναν τους ελληνόφωνους πράκτορές τους και τους εξωνημένους πολιτικούς και τους… παράγοντες του δημόσιου βίου για να πουλάνε τα σαπάκια τους, αθώωσαν τους εαυτούς τους. Πριν το κάνουν αυτό ο βάλτος της ημεδαπής πολιτικής σκηνής φρόντισε να ρίξει τη γερμανική πολυεθνική στα μαλακά με έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό -σκάνδαλο, που αντάλλασσε την υπαρκτή και καταμετρημένη ζημία του Δημοσίου με εκπαιδευτικά (!) προγράμματα της Siemens που θα έκανε στους… ιθαγενείς. Και η «ελληνική» Δικαιοσύνη, φυσικά, αθώωσε 20 από τους 22 κατηγορουμένους του σκανδάλου!
Πριν ολοκληρωθεί αυτός ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς, είχαν φροντίσει να το σκάσουν από την Ελλάδα μερικοί πρωταγωνιστές της υπόθεσης όπως ο Μιχάλης Χριστοφοράκος (πρώην διευθύνων σύμβουλος της Siemens Hellas), ο Χρήστος Καραβέλας (πρώην οικονομικός διευθυντής της Siemens Hellas) και ο Ζαν Κλοντ Οσβαλντ (Γαλλοελβετός τραπεζίτης που διακίνησε πολύ από το μαύρο χρήμα του σκανδάλου).
Ο ελληνικός λαός που βλέπει κάθε βδομάδα τα έσοδά του να εξανεμίζονται από την ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ και τις αυξήσεις στα νοίκια και τα καύσιμα τα βλέπει όλα αυτά και δεν νιώθει τίποτε άλλο εκτός από αηδία και οργή. Το καλό θα ήταν, βέβαια, να νιώσει και την ανάγκη να αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό με την ψήφο του και τη γενικότερη συμμετοχή του στα κοινά.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
