Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη έφερε ξανά στην επιφάνεια την ασυδοσία που επικρατεί στον χώρο της ιδιωτικής υγείας και εκθέτει σε κοινή θέα την κρατική ανικανότητα και την υποκρισία των αρμόδιων φορέων.
Αμέσως μετά την αναγγελία του θανάτου του λαοφιλούς τραγουδιστή παρακολουθήσαμε ένα κακόγουστο θεατρικό έργο: η πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, Ματίνα Παγώνη, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, Γιώργος Πατούλης, αλλά και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας έδειξαν να «αιφνιδιάζονται». Δήλωσαν ανήξεροι για το τι ακριβώς συνέβαινε σε έναν χώρο που είχε λάβει άδεια απλού ιατρείου, αλλά λειτουργούσε ανεμπόδιστα σαν «κλινική» υψηλών προδιαγραφών.
Ο ισχυρισμός υποτιμά τη νοημοσύνη του λαού. Αυτό που το υπουργείο και οι ιατρικοί σύλλογοι δηλώνουν πως αγνοούσαν, το γνώριζε ολόκληρη η Αθήνα. Η εν λόγω «κλινική» δεν κινούνταν στις σκιές του παράνομου εμπορίου. Διαφημιζόταν ανοιχτά στο διαδίκτυο, πουλώντας υπόπτου ποιότητας θεραπείες και «θαυματουργές» υποσχέσεις μακροζωίας.
Πώς είναι δυνατόν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του ΙΣΑ να πραγματοποιούν ελέγχους και να μην εντοπίζουν τον εξοπλισμό, όταν οι ίδιες οι επιχειρήσεις τον προβάλλουν ως βασικό τους πλεονέκτημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Πώς δικαιολογείται το υπουργείο Υγείας όταν η πολιτική του ηγεσία συχνά επιλέγει να φωτογραφίζεται σε εγκαίνια VIP θεραπευτηρίων, προσφέροντας θεσμική νομιμοποίηση αντί να διατάσσει ουσιαστικούς ελέγχους σε όλες τις ιδιωτικές μονάδες υγείας που διαφημίζουν τέτοιες υπηρεσίες;
Η υπόθεση αυτή αποδεικνύει ότι η προστασία της δημόσιας υγείας ταλαιπωρείται από τη χρόνια νόσο του ωχαδερφισμού. Οι επιστημονικοί σύλλογοι αρκούνται σε τυπικές γραφειοκρατικές δικαιολογίες και το υπουργείο Υγείας λειτουργεί σαν παρατηρητής των εξελίξεων.
Ο «αιφνιδιασμός» και η επίκληση της άγνοιας της παράνομης λειτουργίας ενός κέντρου παροχής «προχωρημένων» ιατρικών υπηρεσιών είναι έμμεση ομολογία αποτυχίας. Η Πολιτεία μας έχει συνηθίσει πλέον να εθελοτυφλεί μπροστά στη λαμπερή βιτρίνα της ανεξέλεγκτης ιδιωτικής ιατρικής. Γι’ αυτό οι συνέπειες είναι μοιραίες. Και γι’ αυτή την εγκληματική αδιαφορία, οι ευθύνες δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν πίσω από υποκριτικές δηλώσεις σοκ.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
