Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη εξέθεσε και το σάπιο σύστημα που παρασιτεί σε βάρος των ασθενών, κοροϊδεύοντάς τους, πουλώντας τους φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Εξέθεσε και συγκεκριμένα πρόσωπα με συγκεκριμένες εξουσίες. Ομως, αυτοί τον χαβά τους. Σπεύδουν να οχυρωθούν πίσω από τη δικαστική έρευνα. Ολοι συμπεριφέρονται σαν το ζήτημα να είναι αποκλειστικά δικαστικό, λες και η πολιτική ή η ηθική ευθύνη εξαφανίζεται τη στιγμή που επεμβαίνει ο εισαγγελέας.
Στην Ελλάδα τού σήμερα η πολιτική ευθιξία παραμένει άγνωστη λέξη. Νυν και πρώην υπουργοί, καθώς και θεσμικοί παράγοντες επιστρατεύουν τη μέθοδο της μετάθεσης ευθυνών για να βγουν από το κάδρο. Ο Αδωνις Γεωργιάδης, που κάποτε θησαύριζε πουλώντας νανογιλέκα σε εκπομπές τηλεμάρκετινγκ και τώρα διαχειρίζεται τις τύχες της δημόσιας υγείας, νίπτει τας χείρας του. Ο πρώην υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης βγαίνει ανερυθρίαστα στα κανάλια για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, βαφτίζοντας «φυσιολογικό» το τηλεφώνημα στον κατηγορούμενο γιατρό Θεοδωρόπουλο, αμέσως μετά την τραγική είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη. Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατούλης περιορίζεται σε τυπικές δηλώσεις περί «συνδρομής στη Δικαιοσύνη», ενώ οι διασυνδέσεις του και οι «χρυσές μπίζνες» στον χώρο της ευεξίας βγάζουν μάτι.
Ψελλίζουν αυτοκριτικές κοινοτοπίες, μοιράζουν φθηνές δικαιολογίες, αλλά μια παραίτηση δεν είδαμε. Ούτε μία. Κανείς δεν έχει το σθένος να αναλάβει το βάρος των πράξεών του ή των επιλογών του. Προτιμούν να κρύβονται πίσω από την υπουργική ή συνδικαλιστική καρέκλα, θεωρώντας πως ο λαός έχει κοντή μνήμη και θα καταπιεί ακόμα ένα μέγα σκάνδαλο.
Η εξουσία δεν σημαίνει μόνο διαχείριση πόρων και κορδέλες σε εγκαίνια. Είναι πρώτα απ’ όλα ηθική υποχρέωση και λογοδοσία. Το σύστημα νοσεί βαριά και οι εκπρόσωποί του εμπλέκονται σε σκοτεινές υποθέσεις. Μια παραίτηση δεν θα αποτελέσει ομολογία ενοχής. Αυτή θα είναι η ελάχιστη πράξη σεβασμού απέναντι στην κοινωνία.
Οι κ. Πλεύρης, Γεωργιάδης και Πατούλης αρνούνται να αντιληφθούν τη βαρύτητα των πράξεων και των παραλείψεών τους. Ετσι διδάσκουν τους πολίτες κυνισμό και χοντροπετσιά. Η κοινωνία δεν ζητάει άλλες δικαιολογίες. Απαιτεί πράξεις και, κυρίως, αναζητεί απεγνωσμένα μια σταγόνα στοιχειώδους ευθιξίας.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
