Συμπληρώνονται σήμερα 205 χρόνια από την άγια ημέρα του 1821 που οι επαναστατημένοι Ελληνες, με αρχηγό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, απελευθέρωσαν την Τριπολιτσά από τον Τούρκο δυνάστη. Τέσσερις αιώνες σκλαβιάς, αδικίας, καταπίεσης, βασανιστηρίων και σφαγών σώρευσαν στις καρδιές των ηρώων μας δύναμη και αποφασιστικότητα για να πράξουν τα δέοντα. Η οργή των Ελλήνων για τον προαιώνιο εχθρό είχε κατασταλάξει σε μίσος και αυτό θα εκτονωνόταν με τρομερή σφοδρότητα.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, τα οποία υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη, αφηγείται την πρώτη εντολή που έδωσε μόλις οι Ελληνες μπήκαν στην πόλη, να κοπεί ένας πλάτανος: «Ὅταν ἐμβῆκα εἰς τὴν Τριπολιτζά, μὲ ἔδειξαν εἰς τὸ παζάρι τὸν Πλάτανο ὁποὺ ἐκρέμαγαν τοὺς Ἕλληνας. Ἀναστέναξα καὶ εἶπα: “ Ἄϊτε, πόσοι ἀπὸ τὸ σόγι μου καὶ ἀπὸ τὸ ἔθνος μου ἐκρεμάσθησαν ἐκεῖ”, καὶ ἐδιέταξα καὶ τὸν ἔκοψαν. Ἐπαρηγορήθηκα καὶ διὰ τὸν σκοτωμὸν τῶν Τούρκων».
Οταν διαπιστώθηκε πως το πρώτο «θύμα» των μαχών στο εσωτερικό της πόλης που ελευθερώθηκε ήταν ένας… πλάτανος, όπου οι Τούρκοι κρεμούσαν τους Ελληνες, άπαντες μπορούσαν να καταλάβουν τι θα επακολουθούσε. Κι αυτό έγινε.
Οι πρόγονοί μας δεν ήταν βάρβαροι σαν τον αλλόθρησκο κατακτητή. Δεν ήταν άκαρδοι και ψυχροί υπολογιστές. Ομως, η κατάσταση το 1821 είχε φτάσει στο απροχώρητο και οι αγωνιστές, που έδιναν καθημερινά ραντεβού με τον κίνδυνο και τον θάνατο, δεν μπορούσαν και δεν έπρεπε κιόλας εκείνη την ώρα να αντικρίσουν την πραγματικότητα με τα μάτια του εχθρού – κάτι που το προτείνει εδώ και χρόνια η (κραταιά στη συστημική ελίτ) παράταξη του ενδοτισμού και οι κήρυκες του εξευμενισμού των Τούρκων.
Υποχρέωση όλων των Ελλήνων να αποτίσουν φόρο τιμής στους προγόνους μας, που πάλεψαν ψυχωμένα για να πατήσουν την τουρκιά. Να διαβάσουμε τι έπραξαν τότε, να καταλάβουμε τι είχε προηγηθεί και να υπερασπιστούμε τη μνήμη των προγόνων μας από τις επιθέσεις που δέχονται από τους τάχα «αντικειμενικούς» αναλυτές. Στα εθνικά θέματα το μόνο αντικειμενικό είναι το συμφέρον του έθνους.
Δόξα και τιμή στους ήρωες που λευτέρωσαν την Τριπολιτσά!
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
