Ο Αδωνις ήταν ντοπέ όταν έριχνε την πιλάλα προς τα γραφεία της Ν.Δ. με τις υπογραφές ανά χείρας; Ακολουθεί η απάντηση!
Λογικά όλοι οι υποψήφιοι είναι ντοπαρισμένοι. Το αφιόνι της εξουσίας ουδέναν αφήνει ασυγκίνητο. Ο Αδωνις, λοιπόν, που έπεσε στο πηγάδι της φιλοδοξίας από τόσο δα μνημονιακός ανήρ, ήταν φουλ στη νόμιμη αλλά άκρως επικίνδυνη ουσία που λέγεται «προεδρίνη». Επίσης, θρυλείται ότι λάμβανε ορμόνη που έχει τη γνώριμη ονομασία «αρχηγίνη». Αυτές οι προηγμένες ντόπες εντοπίζονται εύκολα, αλλά δεν μπορούν να απαγορευτούν όπως η εφεδρίνη, η διμεθυλαμφεταμίνη και άλλες που λήγουν σε «ίνη» και τις χλαπακιάζουν οι ρέκορντμεν που κερδίζουν μετάλλια και ταλαιπωρούνται από παράξενες ασθένειες.
Οι ψυχοπνευματικές ντόπες χορηγούνται από τους πολιτικούς προϊσταμένους αλλά και τους ψηφοφόρους. Από τον αρχηγό σου είναι αναμενόμενο να «κουρδίζεσαι». Θέλει να του αποδίδεις και σε φουμάρει. Δουλειά του είναι. Αν ήταν υδραυλικός, θα σου περνούσε σωλήνα για να φεύγουν τα νερά του πλυντηρίου. Δεν είναι υδραυλικός, αλλά ψηφαρπάχτρας και γι’ αυτό σε δουλεύει. Το παίζει στα δάχτυλα (το δούλεμα).
Πλάτων
Σε καλοπιάνει, σου τάζει, σε καθησυχάζει μέχρι την πρώτη «στραβή». Τότε θα σε αδειάσει αδιστάκτως. Ενα από τα παλιά κόλπα που πάντα πιάνει είναι το ακόλουθο εμετικό: «Εξαίρετος ο τάδε, αλλά δεν είχε καλούς συνεργάτες». Λες και του διάλεξε συμβούλους και υπουργούς η νονά του το Πάσχα από στοκατζίδικο. Επίτηδες στρατολογεί λαμόγια και μπουμπούνες σε βαθμό αμοιβάδας, ώστε να αποτελούν την εμπροσθοφυλακή της γιούχας και του εισαγγελέα. Οι πολιτικοί τα ξέρουν αυτά από την εποχή που είναι πολιτευτές. Οταν γίνουν βουλευτές, θέλουν να αντιγράψουν τη μέθοδο του αρχηγού, λαμβάνοντας τη θέση του.
Και ο λαός δουλεύει αρχηγούς και κολαούζους. Τους λέει ό,τι θέλουν ν’ ακούσουν μην τυχόν διά του καλοπιάσματος η ψήφος τους οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας που λέγεται «εγώ και οι δικοί μου να περνάμε καλά και οι άλλοι να πάνε να κουρεύονται». Ονειρο!
Κάπως έτσι θα ήταν η «Πολιτεία» του Πλάτωνα, αν ο αρχαίος φιλόσοφος ήταν εθισμένος στο κρακ και τις εισπνοές κηροζίνης…
Παναγιώτης Λιάκος
