Ο στρατηγός Μακρυγιάννης διακρίθηκε και για τον πηγαίο τρόπο που εκφραζόταν. Ωστόσο, ο θυελλώδης Καραϊσκάκης ήταν μακράν πιο απολαυστικός
Δίπλα στον πίνακα του Γεωργίου Μαργαρίτη με τον έφιππο Καραϊσκάκη βλέπουμε μια επιστολή διπλωματικού και στρατιωτικού ενδιαφέροντος. Αποστολέας ήταν ο αρχιστράτηγος Ρούμελης Γεώργιος Καραϊσκάκης και παραλήπτης ο Κιουταχής. Είναι εμφανής ο αισθαντικός, κομψός αλλά και εναργής τρόπος γραφής του Ελληνα πολεμιστή, ο οποίος σεβόμενος τον χρόνο του παραλήπτου της επιστολής δεν μακρηγορεί.
Εισέρχεται αμέσως στο επίμαχο θέμα της ανακωχής ή της παραδόσεως, αρνούμενος ευγενικά το σχετικό κάλεσμα του Κιουταχή.
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Αχιλλεύς του 1821, όπως έχει δικαίως χαρακτηριστεί, προσφέρει υπόδειγμα διαπραγματευτικής μεθόδου που μπορούν να ακολουθήσουν οι Ελληνες στις τρέχουσες επαφές και συναλλαγές τους με τους Ευρωπαίους εταίρους ή με απογόνους του Κιουταχή, οι οποίοι επιδιώκουν να εγγράψουν τμήματα της επικράτειάς μας στο δικό τους κτηματολόγιο.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Ελληνας αρχιστράτηγος δεν είναι αμιγώς στρατιωτική. Θα μπορούσε κάλλιστα να κατηγοριοποιηθεί ως λογοτέχνημα, μια και το ήδυσμα που προσφέρει στον αναγνώστη είναι κατά πολύ εντονότερο από εκείνο που συνοδεύει τη στρατιωτική επιστολογραφία. Είθε η Κλωθώ, η Λάχεσις και η Ατροπος να δωρίσουν στην πατρίδα μας μια μορφή αντίστοιχης πολεμικής και εκφραστικής δεινότητας όπως ο ήρωας Καραϊσκάκης.
Πόσο θα θέλαμε να δούμε έναν Ελληνα να τα λέει και να τα γράφει έτσι προς κάθε ξένο ή ντόπιο, που γυρεύει να του δώσουμε γην και ύδωρ.
Η πρώτη γεύση της απελευθέρωσης δεν μπορεί να είναι άλλη από το άκουσμα τοιούτων καλλιεπών εκφράσεων προς συμπαθή πρόσωπα, όπως ο κ. Σόιμπλε, η κυρία Μέρκελ, ο Γερούνδιος Ντάισελμπλουμ και άλλοι «φίλοι» της πατρίδος μας. Και είθε και γένοιτο και αλληλούια!
Παναγιώτης Λιάκος
