Η αλήθεια δεν φοριέται πολύ διότι μας στενεύει στον εγωισμό και μας χτυπάει τους ψυχολογικούς κάλους, που είναι… ευαίσθητοι
Eσχάτως η κοινή γνώμη ασχολείται με ζητήματα κρίσιμα για την πορεία του τόπου και το μέλλον του ελληνικού έθνους. Ενα από αυτά, το οποίο ακούς να σχολιάζεται στα μέσα μαζικής μεταφοράς (στα μεσοδιαστήματα που λειτουργούν ανάμεσα στις απεργίες), είναι το «Survivor». Οι δοκιμασίες του, οι μικρές, πικρές και ιλαροτραγικές ίντριγκες μεταξύ των παικτών, οι φαινομενικά αστείρευτες δυνάμεις των υποσιτιζόμενων πρωταγωνιστών του σχεδόν αληθινού τηλεοπτικού δράματος βρίσκονται στην καρδιά* της επικαιρότητας.
Αυτό το ριάλιτι εκ πρώτης όψεως δείχνει να αποτελεί και πολιτικό (ή πωλητικό) θέμα. Ομως δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με δαύτο, διότι η πολυμελής επιτροπή που επεξεργάζεται τη θεματολογία της στήλης απεφάνθη ότι το «Survivor» υπάγεται στη δικαιοδοσία της κοινωνιολογίας, του personal training, του μάρκετινγκ, ίσως και της ψυχιατρικής. Ομως ένα άλλο ζήτημα, που είναι φρεσκότατο και μυρίζει θάλασσα και θαλασσινά, είναι οι Απόκριες και η ενδεικνυόμενη αμφίεση που πρέπει να υιοθετήσει κάποιος για να πείσει τον εαυτό του μέσω του θαυμασμού των άλλων.
Η σωστή ερώτηση δεν είναι τι να φορέσεις, αλλά τι δεν πρέπει να φορέσεις για να κάνεις τη διαφορά. Σίγουρα δεν μπορείς να ντυθείς ειλικρινής προεκλογική υπόσχεση, αλλά ακόμη και αν μπορούσες, δεν θα τολμούσες, διότι δεν θα σε πρόσεχε κανείς.
Οι ειλικρινείς προεκλογικές υποσχέσεις δεν είναι σέξι. Ηταν, είναι και θα παραμένουν απωθητικές. Πώς αλλιώς θα φαινόταν σε κάποιον να του πεις «μόλις εκλεγώ, θα σε αλαλιάσω στους φόρους, θα πληρώνεις ΕΝΦΙΑ ακόμη και για τα χαλίκια στις γλάστρες σου, και οι ασφαλιστικές εισφορές που θα σκας θα προσεγγίζουν σε απόλυτο ποσό τα αμύθητα τάλαρα που σπρώχνει για τα μικροέξοδά του ο σουλτάνος του Μπρουνέι»;
Αυτά, μόλις θα τα άκουγαν οι οικείοι σου, θα έσπευδαν στον πλησιέστερο συμβολαιογράφο για να σε αποκηρύξουν και να σου στείλουν εξώδικο να αλλάξεις επίθετο, για να μην ντροπιάζεις πια το ηρωικό σόι.
Ψέμα, η τέλεια φορεσιά!
*Η καρδιά της τηλεοπτικής επικαιρότητας είθισται να συχνάζει στο υπογάστριο του συλλογικού βίου.
Παναγιώτης Λιάκος
