Κρίνοντας από τη φωτό, συμπεραίνουμε: Δεν είναι τυχαία ούτε ο βιολογικός αφανισμός του έθνους μας ούτε η οικονομική αποξήρανσηΣτο ιστορικής σημασίας στιγμιότυπο βλέπουμε έναν από τους συμμετέχοντες στην προχθεσινή συγκέντρωση της ΓΕΝΟΠ στη Βουλή, με τη γυαλούμπα ηλίου, την κομπολόγα ανά χείρας να ξεκουράζει το ποδάρι του πάνω στο κενοτάφιο του Αγνωστου Στρατιώτη.
Είναι δύσκολο να περιγραφεί το συναίσθημα από τη θέαση της ευκολίας και της ανεμελιάς του συνδικάλα ή συνταξιούχου ή οτιδήποτε άλλο να βεβηλώνει των Ελλήνων τα ιερά. Είναι ακόμα πιο δύσκολο να ελέγξει κάποιος το αίσθημα της οργής που σφυροκοπά τα μηνίγγια του όταν αντικρίζει τους άλλους, το ίδιο αδιάφορους, να βγάζουν σέλφι φωτογραφίες και να αντιμετωπίζουν τον βάνδαλο σαν ένα φυσιολογικό μέρος του ντεκόρ.
Είναι αδύνατον να μην τρέξει ο νους στις μανάδες ανά τους αιώνες που άκουσαν τα μαύρα τα μαντάτα για το παλικάρι τους που θερίστηκε σαν το στάχυ από τον ανδροφόνο Αρη, υπερασπιζόμενο την Ελλάδα μας, και να μη ραγίσει η καρδιά από την αντιδιαστολή της ασέβειας με την ιερότητα του σπαραγμού για την απώλεια.
Πόσοι νέοι αγνοούνται, πόσα κόκαλα έχουν αφεθεί άταφα στις εσχατιές των αγώνων και των αγωνιών του έθνους μας και βρίσκει καταφύγιο η μνήμη τους σε τούτο το σήμα για να το πατήσει αυτός ο αδαής παλιάνθρωπος;
Δεν μπορεί να συγχωρεθεί η εικόνα αυτή. Δεν μπορούν να λησμονηθούν εκείνοι, οι αρχιτέκτονες της παρακμής, που εξασφάλισαν την ατιμωρησία τέτοιας ύβρεως. Οι δεκαετίες της καφρίλας, της γουρουνιάς, του ωχαδελφισμού, της αναξιοκρατίας, του βύσματος έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην κοινωνία μας.
Τόσα χρόνια Μεταπολίτευσης και εκπασοκισμού της ελληνικής συνείδησης καταλήγουν σε συμπεριφορές κατώτερες του βούρκου, σαν αυτή που βλέπουμε.
Και δύο απορίες: α) Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ διαψεύδει ότι ήταν δικός της ο βέβηλος με το ποδάρι στο κενοτάφιο του Αγνωστου Στρατιώτη. Δεν πήρε, όμως, κανένας δικός της χαμπάρι για να του πει τα δέοντα;
β) Δεν φρουρείται το σημείο; Η φρουρά τι έκανε;
Ζούμε τον τελευταίο χρησμό της Πυθίας στον Ιουλιανό…
Παναγιώτης Λιάκος
