● Η εμφάνιση του Βορίδη στο ασφαλές (για την κυβέρνηση) περιβάλλον του Σκάι, κατά την οποία προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, επιβεβαίωσε τις υποψίες μεγάλης μερίδας του κοινού για κουκούλωμα του εγκλήματος στα Τέμπη.
● Μάλιστα, την ώρα που είχε κατορθώσει να στριμωχτεί από μόνος του όταν είχε μπει «στο ψητό» και σχολίαζε τα περί ποινικών ευθυνών του Κώστα Καραμανλή για ανθρωποκτονίες από αμέλεια, του έριξε ένα ευμέγεθες σωσίβιο η συνταξιούχος δημοσιογράφος Μαριάννα Πυργιώτη, ρωτώντας τον αν πρέπει να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Κι αμέσως μετά η παρουσία του στον Σκάι ολοκληρώθηκε…
● Είναι, τελικά, από πολύ χρήσιμο έως σωτήριο να βρίσκεται πάντα ένας ή μία να πετάει την μπάλα στην εξέδρα τη στιγμή που προσπαθείς να βάλεις αυτογκόλ.
● ΕΣΡ υπάρχει; Κάνει καμιά δουλειά της προκοπής ή να βάλουμε τη Νικολούλη να το ψάξει να δει πού κρύβεται; Δεν θα έπρεπε να έχει θέσει υπό αυστηρή απαγόρευση μια πρακτική, η οποία δεν τιμά το δημοσιογραφικό λειτούργημα και την ιατρική επιστήμη; Ο λόγος γίνεται για τη διαφήμιση… εγχειρήσεων από δημοσιογράφους σε ενημερωτική εκπομπή!
● Είναι πολύ παράξενα τα μονοπάτια του χρόνου. Είναι πολύ παράξενες και οι συγκυρίες. Καμιά φορά είναι σκηνοθετημένες και καμιά φορά όχι. Ομως όσοι ασχολούνται με το σινεμά έχουν παρατηρήσει μια περίεργη συγκυρία κι έναν αλλόκοτο συγχρονισμό. Το 1922 έκανε πρεμιέρα, σαν σήμερα, η θρυλική ταινία του Μουρνάου «Δράκουλας» και το 1956 ο «Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου, με πρωταγωνιστή τον αξεπέραστο Ντίνο Ηλιόπουλο (κάτω φωτό). Θα μπορούσε να είναι τυχαίο αν ο Μουρνάου και ο Κούνδουρος δεν ήταν σκηνοθέτες…
● Πάντως, σε κάθε περίπτωση, αξίζει να δείτε και τις δύο ταινίες. Ο χρόνος που θα περάσετε παρακολουθώντας τες είναι κερδισμένος.
π
