Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η δυσκαμψία των Βρυξελλών να λάβει αποφάσεις έπειτα από το βέτο της Ουγγαρίας και της Πολωνίας
Αν και κανείς δεν περίμενε να λυθεί χθες ο «γόρδιος δεσμός» που προκάλεσε στην Ε.Ε. το βέτο Ουγγαρίας και Πολωνίας, το οποίο τορπίλισε το πακέτο του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού απειλώντας ανοιχτά το Ταμείο Ανάκαμψης, αλγεινή εντύπωση προκάλεσε ακόμη μία φορά η δυσκαμψία των Βρυξελλών να λάβει αποφάσεις.
Στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ε.Ε., που άρχισε λίγο μετά τις 7 το απόγευμα (ώρα Ελλάδας) μέσω τηλεδιάσκεψης, η συζήτηση για το ακανθώδες ζήτημα που κρατά οικονομικά «κρεμασμένη» ολόκληρη την Ευρώπη εν μέσω πανδημίας κράτησε μόλις… 17 λεπτά.
Πρώτος από όλους τους συμμετέχοντες τον λόγο πήρε ο πρόεδρος του Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ, ενώ στη συνέχεια τοποθετήθηκε η Ανγκελα Μέρκελ, δίνοντας τη σκυτάλη ακολούθως στους «άτακτους» Βίκτορ Ορμπαν και Ματέους Μοραβιέτσκι – τους ανθρώπους που έβαλαν τη «βόμβα» στα θεμέλια του συσχετισμού του προϋπολογισμού με την τήρηση των κανόνων του Κράτους Δικαίου.
Με δεδομένο πως και τα δύο στρατόπεδα κατέβηκαν στο πεδίο της διαδικτυακής διαβούλευσης με τις «κόκκινες γραμμές» τους, θεωρούνταν περισσότερο από βέβαιη η αποτύπωση του αδιεξόδου. Πέρα από την Ουγγαρία του Ορμπαν, και η Πολωνία χθες έδωσε στον πρωθυπουργό της έξτρα όπλα να στηρίξει το βέτο της χώρας, μια και η πολωνική Κάτω Βουλή νωρίτερα το πρωί της Πέμπτης είχε υπερψηφίσει την πρόταση που είχε καταθέσει ο πρωθυπουργός Μοραβιέτσκι, ώστε να βάλει φρένο στον πολυετή προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το κρίσιμο ερώτημα που έπρεπε να απαντηθεί ήταν αν η στάση της Βαρσοβίας και της Βουδαπέστης τηρούνταν απλώς για να δείξουν στους πολίτες τους ότι μάχονται ή έστω αντιστέκονται.
Σε αυτή την περίπτωση, οι όποιες διαφορές θα επιλυθούν με συμβολικές παραχωρήσεις και ανεπιθύμητες καθυστερήσεις. Αν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε απλώς η Ε.Ε. εισέρχεται σε μια βαθιά πολιτική κρίση με έντονα συστημικά χαρακτηριστικά.
Με ποια αιτία; Την ανυποχώρητη αποφασιστικότητα των κυβερνήσεων της ανατολικής Ευρώπης να πουν «όχι» σε κανόνες επιβεβλημένους από την Ε.Ε., προκαλώντας νέους κραδασμούς σε ένα οικοδόμημα που τρίζει εδώ και καιρό.
